پرچم روز زن بوسیله زنان کارگر و سوسیالیست به اهتراز درآمد. پرچمی که با هدف نشان دادن جایگاه مهم زنان در مبارزه علیه بیعدالتی و استثمار افراشته شد. اما بعد از تحمیل شکست‌های تاریخی بر جنبش کارگری، ماهیت این روز دستخوش تغییر گشت. اکنون، هرساله در چنین روزی، دو صدای مختلف، از دو جبهه متفاوت، علیه ستم‌کشی زنان بلند میشود. در یک سو اعتراض زنان بورژوا و مدرنیست، علیه موقعیت نابرابر آنان در قیاس با مردان قرار دارد و در سوی دیگر صدای اعتراض زنان کارگر و سوسیالیست علیه بيعدالتی و ستم چند‌گانه به آنان. اولی، یعنی فمینیسم بورژوایی، خواستار آزادی پوشش و رفع محدودیتها برای حضور فعالتر زنان در نهادهای سرکوب نظام طبقاتی است. اما دومی، یعنی جنبش سوسیالیستی زنان، خواست پوشش و حیات اختیاری را جزء لاینفکی از خواست رهایی زنان از قیود بردگی جنسی و مزدی تلقی میکند.
فمینسم بورژوایی با آستان‌بوسی جناح‌های ملی و جهانی سرمایه، خواستار حضور زنان در رسانه‌‌ها و نهادهای قدرت است. اما جنبش سوسیالیستی زنان برای سرنگونگی نظام سرمایه‌داری و رفع بیعدالتی‌ها مبارزه میکند. جنبشی که طی چند دهه اخیر نضج یافته و امروز در پیشاپیش اعتراضات کارگران، فرهنگیان، دانشجویان و بازنشستگان ایستاده است. از نقش مادران خاوران در سازمانیابی خانواده‌های زندانیان سیاسی علیه شکنجه و اعدام گرفته تا نقش زنان در سازمانیابی اعتراضات مالباختگان بیانگر این جایگاه تاریخی است. جایگاهی که بیش از هرچیز بدلیل نقش زنان در تولید نیروی کار و باز تولید شرایط کار مزدی، و در نتیجه بدلیل تعلق زنان به صف اکثریت عظیم استثمارشدگان شکل گرفته است.
اینچنین است که امروز صدای خیزش ما، بیش از هرچیز، صدای رسای زنان علیه نظم مردسالار و استثمارگر مافیای اسلامی حاکم بر ایران است. زنده باد جنبش سوسیالیستی هشت مارس.
تشکیلات کارگران انترناسیونالیست
هشت مارس ۲۰۱۹