نامه‌ها و پيام‌ها

پرستوی گرامی! نامه شما را دريافت کرديم. مایل بودیم بدانیم که ارتباط موضوع مورد نظر با شما چيست. پیام‌ها و نامه‌های این بخش در پاسخ به مکاتبات بوده و مخاطبين مشخصی دارد. از همين رو برخی نکات ميتواند قابل فهم يا درک همه جانبه برای همگان نباشد. این نيز يک جنبه منفی علنی بودن مکاتبات و پاسخ‌ها است. اميدواريم که توضيحات ما روشن بوده باشد. برايمان بيشتر بنويسيد. با سپاس

توجه‌تان به مواضع و رخدادهای پيرامون «تشکيلات کارگران انترناسيوناليست» برغم محدوديت‌های شديدی که داريد، قابل قدردانی است. با خوشحالی پيام‌تان را پس از مدتها دريافت کرديم و با نظر به درخواست شما، برای پاسخ فوری، نکاتی را در رابطه با سئوالات و نظرات، یا در اصل حدسيات‌تان، ياد آور می‌شويم. ضمن بسنده کردن به اين توضيحات کوتاه، تلاش خواهيم کرد تا در صورت امکان، نمونه‌هايی از بولتن‌های درونی و اسناد مربوط به بحث حاضر را برايتان ارسال داريم.

1- بگذاريد با کمال صراحت، مجددا خبر هرگونه پيوستن تشکل يا محفل رسمی به «تکا» و همينطور «انشعاب» را تکذيب کنيم. طی موجوديت تاکنونی «تکا» هيچ پيوستن و انشعابی در کار نبوده است. اما مکاتبات و مباحثات جامعی با افراد و محافل در جريان بوده که قطعا در جهت‌گيری آنان بی‌تاثير نبوده است. با اين وجود، در اینجا ناچاريم تا چند مورد مشخص مورد اشاره شما، همانند جناح‌بندی درونی در «تکا»، مسئله پيوستن و انشعاب محفل (سايت پيکارگر کمونیست)، شاخه مقاومت انترناسيوناليستی در داخل ايران، تاکتيک وبلاگ‌های مستقل فعالين «تکا» را مورد بحث قرار دهيم.

2- همانند مورد پيشين، حدسيات و داده‌های شما، بر اطلاعاتی مبتنی است که تحت شرايط خاصی از دنيای مجازی گردآوری شده‌اند. با اين همه، اطلاعات ارسالی شما بسيار ارزشمند بود و بايد بگوييم که متاسفانه چنين سايت‌ها و شايعاتی در دنيای مجازی شکل گرفته‌است. اما منشاء آنها، نه تحولات پيرامون تکا، بلکه مسئله‌ای است که ما در آینده رسما بدان خواهيم پرداخت. در اینجا، جهت روشنگری به طرح نکات مشخصی بسنده ميکنيم.

3- اين اولين بار نيست که شايعه بحران و جناح‌بندی يا انشعاب در تکا شکل گرفته. همانگونه که در جريان هستيد سالها پيش يکی از سمپات‌های جريان کمونيست بین‌المللی جزوه‌ای منتشر کرد که بزعم آن جزوه، دو جناح راست و چپ در «تکا» در مقابل يکديگر بودند. آن جزوه و شايعه بحران و انشعاب «تکا» با اولين واکنش ما از ميان رفت و جريان بین‌المللی نيز هرگونه وابستگی آن جزوه و سمپاتش به خود را تکذيب کرد.

4- و اما در باره سايت پيکارگر کمونيست. فعال اين سايت يکدوره طولانی، نزديک هفت سال در حال مکاتبه با تکا بوده است. ضمن اينکه در دوره‌هايی نيز ارتباطی برقرار نبود. اما اين شخص هيچگاه به تشکيلات کارگران انترناسيوناليست نپيوست. اگرچه اطلاعيه انحلال آن سايت حاوی چنين پيامی بود. اما مکاتبات به سرانجام نرسيد. دليل آن نيز نه اختلافات سياسی بلکه چيز ديگری بود. اگر اطلاعات شما درست باشد بايد بگويیم که متاسفانه واکنش سيمای سوسياليسم که اين فرد خود را منشعبی از جمع اوليه آن ميخواند، درست بود. سيمای سوسياليسم طی اطلاعيه‌ای در واکنش به مقاله اين فرد ياد آور شده بود که اطلاعات مقاله مزبور، از نشريات جمع آوری شده و فرد ياد شده در حال پيشينه سازی و تراشيدن سابقه جعلی برای خود است. آن اطلاعيه، هم اکنون نيز در بخش پیام‌ها و نامه‌های ما موجود است. اميدواريم که نکات ياد شده در سطح حدسيات و شايعات غير واقعی باشد تا ما نيازی به پرداختن به اين موضوع نداشته باشيم. همانطور که بخشی از پیام‌ها و نامه‌های «تکا» بصورت علنی است، آرشيو مکاتبات و مباحثات سياسی، حتی آنجا که بناچار به حوزه روانشناسی وارد شده نيز، قابل انتشار است.

5- مسئله شاخه مقاومت اما از نکته بالايی بسيار جدی‌تر است. چرا که اسناد و منابع ارسالی شما قابل دسترسی و مطالعه بود. از اينکه سایت یا وبلاگی اطلاعيه رسمی «تکا» را به همانصورت و تحت امضای شورای مرکزی خود انتشار داده، در شگفت مانديم. «تکا» به هيچ عنوان دارای هيچ شاخه مقاومتی نظامی در داخل ايران نيست و روشن است که اعتقادی نیز به چنين ماجراجويی‌های سياسی ندارد. اگر چه سايت مزبور رئوس مواضع‌اش را از «تکا» کپی نموده و در مواردی عين اطلاعيه ما را بدون تغيير تحت امضای خود انتشار داده، اما محتوای عمومی سايت مزبور نشان از تناقضات فاحش و نامتعادل دارد. جالب اينکه اعلاميه «زنده باد انقلاب کمونيستی» که اين سايت تبدیل به مانيفيست خود کرده با تاريخ و امضاء تکا در سايت ما موجود است. تصور عمومی ما اين است که فعال يا فعالين پشت پرده آن سايت از تعادل روحی و سلامت روانی کامل برخوردار نيستند و هر خواننده آشنا به وضعيت چپ ايران با مرور آن سايت اين حقيقت را درمی‌یابد. معضلات اينگونه سايت‌ها نه در حوزه سياسی بلکه در حوزه روانشناسی فردی قابل بررسی است. اما نظر به اينکه برخی اخبار و ادعاهای جنون آمیز سايت مزبور ميتواند دستاويز دستگاه اطلاعاتی امنيتی جمهوری اسلامی گردد، ما در آینده رسما نسبت به اين اقدام واکنش نشان خواهیم داد.

6- فکر نمیکنيم که وبلاگ‌های مورد اشاره شما در ارتباط با يکديگر باشند. مرور کوتاه بدانها داشتيم. در دو مورد بنظر ميرسد که اين وبلاگ‌ها مواضعی نزديک به «تکا» دارند. اما در هر صورت سياست ما، راه انداختن جنبش اينترنتی و وبلاگی نيست و بر سازماينابی زنده محافل کمونيستی و کارگری تاکيد داريم. ضمن آنکه از ابزار و امکانات رسانه‌ای، با توجه به محدوديت‌ها امنیتی آن، نيز بايد استفاده کرد. رفقای عزيز! برايتان متونی ارسال گرديد. در صورت دريافت ما را مطلع سازيد. دست شما را ميفشاريم.

ق. چ. مطلب ارسالی تان رسيد. از شما بخاطر ارسال منظم نظرات و کارهايتان سپاسگزاريم. اما با شيوه شما در قبال چپ ايران موافق نيستيم.

با پوزش از شما بخاطر تاخير ما در پاسخ نامه‌تان. نکات متعددی در نوشته ارسالی طرح کردید که توضيح کوتاهی در هر مورد لازم است. اظهار موافقت و همفکری تان در قبال مباحت تکا حول کمونيسم کارگری و اطلاعیه «تکا» بمناسبت درگذشت يدالله، موجب دلگرمی ماست.

تجارب روزمره شما بهترين دلیل برای ضرورت مبارزه با نظام موجود است. شما را فرا ميخوانيم تا در محل زندگی خود دست به فعاليت حول مواضع «تکا» بزنيد. دست‌تان را می‌فشاريم.

برای چندمين بار نامه‌هايی از شما دريافت کرده‌ایم که بر نگرانی و ابهام ما افزود. از شما تقاضا ميکنيم به اين شيوه از مکاتبه و ارسال کپی پاسخ گروههای ديگر به خودتان به ما و يا بالعکس خاتمه دهيد. هدف شما برای ما روشن نيست و اين شيوه کارتان به اغتشاش و ابهامات متعدد ميان گروههای سياسی دامن خواهد زد.

اين سئوالی است که طی مکاتبات سال گذشته به کرار طرح شده است. هم از طرف برخی از محافل داخل ايران و هم محافل سياسی خارج از کشور. از همين رو مناسب دیديم تا پاسخ مشترکی به همه اين عزيزان داده باشيم:

سايت سمبل و آئينه‌ای است که فعال بودن یا نبودن آن، نشانگر فعال يا غير فعال بودن جريانی است که سايت همچون ارگان یا نشريه آن محسوب میگردد. سایت به مثابه سایت، با یک یا چند ساعت کار آپديت میشود. پس جنبه فنی مسئله اهمیت ندارد. نکته بر سر محتوای سیاسی آن است. یعنی با اختصاص کمی وقت میشود دو یا یک مطلب را در سایت جا داد و انرا اپدیت کرد. اما در اينجا ميخواهيم به وجه سياسی و محتوای اين مسئله بپردازيم.

شما میتوانید سايت «تکا» را با يک ارگان نظری مقایسه کنيد که هر سال یک یا دوبار منتشر میگردد. غالب مطالبی که طی چند ساله اخير بصورت متون مستقل در شبکه اينترنت منتشر شده، قرار است،‌ در آرشيو نشريات پيک انترناسيوناليستی،‌ جای گيرد. اين بدين معناست که «تکا» يک جريان فکری است که نيروی خود را عمدتا صرف سازمانيابی کمونيستی و کارنظری ميکند. سازمانيابی کمونيستی، به معنای تلاش برای ایجاد وسازمانيابی کادرها و فعالين کمونيست است و نه دخالت‌گری سازمان کمونيستی در مبارزه روزمره جاری. ايجاد و شکل گيری سازمان کمونيستی، با وجود و دخالت‌گری آن سازمان در مبارزه طبقاتی، دو روند متفاوت است.

همزمان با کار بی‌وقفه نظری و پيشبرد مباحثات با محافل،تحليل‌های سیاسی و اعلاميه‌هايی حول برخی وقايع منتشر ميشوند. اين متون که در اصل با هدف دخالت‌گری سياسی بطور منظم در نشريات مبارزه طبقاتی، منتشر میافت. همين مسئله، يعنی وجود یک ارگان سیاسی فعال بمنظور پیشبرد امر دخالت‌گری و سازماندهی سیاسی است که دچار وقفه و اخلال جدی می‌باشد. انتقاد شما و دیگر رفقا و محافل به «تکا»‌ مبنی بر غير فعال بودن سايت را بايد از اين زاويه فهميد. در این معنا بايد لبه تيز انتقاد را از «سايت و فعالیت اينترنتی» به واقعيت، به جامعه، منتقل کرد. بدين‌ترتيب سئوال واقعی اين است که چرا جریان کمونیستی فعال نیست؟ چرا گروه کمونیستی، دست به دخالت‌گری و سازماندهی نزده و ميدان را به نيروهای چپ بورژا واگذار میکند؟ چرا جريان کمونيستی در صحنه سیاسی جامعه وظايف و رسالت خويش را بعهده نمیگيرد؟

پاسخ ما روشن و صریح است. جنبش کمونيستی، بصورت جنبشی متشکل از سازما‌ن‌های میلیتانت متکی بر برنامه کمونيستی، وجود ندارد. اگر در میان برخی محافل کارگری چنين تصوری وجود دارد که گويا در خارج از ايران يک جنبش نيرومند کمونیستی وجود دارد که به محض شکسته شدن اختناق، پرچم آن در جامعه ايران نيز برافراشته ميگردد، اين توهمی بيش نيست. حقيقت تلخ و دردناکی است، اما واقعيت است. فعالين کنونی «تکا» ‌نيز زمانی با همان سئوالات شما، راه فعلی را آغاز کردند. اين سئوال که چرا وضع «کمونيسم» اينچنين است؟ چرا جريان جدی کمونيستی وجود ندارد؟‌ همین «چرا»ها زمینه‌ای برای فهم و درک اندیشه انقلابی است. آنانی که بواقع نگران حرکت و آینده «تکا» هستند، باید در جستجوی پاسخ سئوالات خود باشند. در همین مسیر، جایی که آنان جستجو میکنند، تحلیل‌ها و نگرش «تکا» پاسخ آنان را خواهد داد. همین جستجو آنان را به درک مفهوم کمونیسم و آشتی ناپذیری آن با سیستم موجود رهنمون میگردد.

حتما شما نیز با ما موافق هستيد که یک جمع کوچک کمونیستی مجاز نیست تا از «فعاليت اينترنتی» همچون پوشش و پرده ساتری بر ضعف‌ها و حقايق موجود در جبهه واقعی مبارزه، استفاده کند. آفريدن توهم «وجود یک جنبش نيرومند کمونيستی» با جنجال اينترنتی خطرناک و گمراه کننده است. فعالين سياسی تربيت شده در دامن چپ سيستم حاکم، چنين تصوری از «فعال شدن» دارند. گويا با اختصاص نيروی روزانه يک نفر به فعاليت اينترنتی و جمع‌آوری و تکرار اخبار و سپس نيز صدور اعلاميه‌های مملو از شعارپردازی، مشکل و ضعف تاريخی جنبش کارگری، برطرف خواهد شد. چنين چيزی در بهترين حالت خودفريبی بيش نيست.

مبارزه کمونیستی با سازمانيابی نیروهای آگاه و کمونیست بر متن یک مناسبات و جنبش زنده پیش میرود. به عبارت ديگر، بدون فعال شدن شما،‌ بدون متشکل شدن کليه کسانی که اهداف و مواضع خويش را در انطباق با حرکت «تکا» مي‌يابند، بدون عروج يک جنبش سياسی زنده و سازمانيافته، جريان کمونيستی «فعال» نخواهد شد. این سازمانيابی نیز، ملزومات معینی دارد. «تکا» با تمام قوا برای تحقق بخشيدن به چنين ملزوماتی ميکوشد. اما فعاليت رسانه‌ای بمنطور تاثیر گذاری بر آراء عمومی و مبدل کردن نیروی تشکیلات به ابزار رسانه‌ای و ژرونالیستی، در انطباق با ماهیت احزابی است که هدفشان، سهیم شدن در تقسیم قدرت میان جناح‌های طبقه حاکم است. سرنگونی این نظم و سازمان دادن جامعه کمونیستی شروط و ملزومات دیگری دارد. وجود يک جنبش سياسی متکی بر چشم‌انداز و پلاتفرم انقلابی،‌ ولو متشکل از گروههای سیاسی ناهمگون،‌ يکی از این ملزومات است.

بايد اين حقيقت را پذيرفت که صرف نظر از حضور ضعيف گروهها و محافلی بصورت جريان‌های فکری کوچک، احزاب قوی سياسی با پرچم و برنامه کمونيستی، وجود ندارد. جنبش کمونیستی بدلیل شکست تاریخی طبقه کارگر، در شرایط نامطلوبی قرار دارد. کلیه مواضع فکری و سیاسی پرولتری توسط دستگاه حاکم، تصرف شده است. جريان‌های کمونیستی باید خود را از محاصره فکری و سیاسی رها کرده و جبهه سیاسی رزمنده‌ای سازمان دهند. این امر هم نیاز به پیشبرد یک استراتژی سنجیده دارد.

ما بر این باور نيستيم که با کلام و صوت، واقعيت بيرون از ذهن ما، دگرگون ميشود. زبان و رسانه، تنها ابزار انتقال تفکر و پيام و تاثير گذاری بر واقعيت است، اما نميتواند جانشين واقعيت شود. پسامدرنيست‌های چپگرا ميگويند، آمريکا، جنگ عراق را بيش ازهمه در صحنه تبليغات و رسانه‌ها سازمان ميدهد. اينطور نيست، صدها هزار نيروی نظامی، هزاران کشته، ميلياردها دلار پول و تلی از خون و جسد کارگران و فرزندانشان، مفهوم واقعی جنگ عراق است. حتی جنگ رسانه‌ای نيز، محصول همين برتری مالی، نظامی، و اقتصادی است. ما بطور عميقی بر این باور هستيم که تفکرات حاکم بر جامعه، عبارت است از ايدئولوژی طبقه حاکم. این امر در جامعه رسانه و اطلاعات، بطور مشهودتری به چشم میخورد.

وقتی اصلاح‌طلبان همین ابزار رسانه‌ای را برای ابراز وجودشان در مقابل جناح حاکم در ایران استفاده کردند، وقتی که اینان طیفی از«فعالين کارگری» خود را با شعارهای چپ‌گرایانه وارد صحنه کردند، محافل چپ «کارگری» خارج از کشور، شتابان دست به تشکيل کميته‌های حمايتی برای تقويت «جنبش مستقل کارگری» زدند. امروز به دور و بر خود خوب نگاه کنید. فعال‌ترين اين محافل با کمال شرمساری، تشکل‌های خود را را رسما منحل اعلام کرده‌ يا در پی پروژه‌های دیگری هستند.

موضع کارگران انترناسيوناليست اما، همچنان در «سايت غير فعال» تکا قرار دارد. «سه جناح در بالا و سه بديل در پايين» استواری و حقانيت خود را نشان داد. روشن است که این امر،‌ جزئی از پيشروی ما در حوزه سياسی‌نظری است. این پيشروی اما هنوز همچون یک نیروی فشار مشغول عقب راندن جناح چپ است. ولی تا بدان درجه رشد نکرده تا نيروی خود را گرد آورده و سازمان دهد.

در راستای هدف ياد شده، کار نظری متدیک و ايجاد کادرهای سياسی که بتوانند سازمانيابی کمونيستی را تحقق بخشند، گام مهمی است. در فقدان کادرها و نظريه‌پردازان کمونيست، سير تشکل‌یابی کمونيستی به مجرای کانال‌های سازمانيافته ايدئولوژيک در سيستم سیاسی موجود هدايت خواهد شد. بر همین مبنا است که «تکا» با تمام قوا در مقابل فشار از بيرون و درون جهت صرف نيروی ضعيف اعضای خويش حول فعاليت‌های تبليغی و آکسيوني، ايستاده است. جريان کمونيستی مجاز نيست تا اهمیت و حساسیت کار استراتژیک خویش را قربانی مصلحت گرایی سیاسی و زودگذر کند.

پيام ما به همه محافل انقلابی که نگران غير فعال بودن جريان کمونيستی هستند، اين است: اين غير فعال بودن محصول عدم تحرک شما است. اگر برایتان ممکن است، در درون صفوف «تکا»‌ متشکل شده و موجب تقويت و پيشروی اين حرکت شويد. «تکا»‌ متعلق به جنبش کارگری و کمونيستی بوده و منشاء وجود آن طبقه کارگر است. اگر حرکت خود را در چارچوب هدف و پلاتفرم سياسی «تکا» می‌یابيد، هيچ دلیلی برای ايستادن در «کنار» و ابراز «نگرانی» وجود ندارد. همين عدم تحرک و جديت شما است که علت اصلی «غير فعال» بودن «تکا» است.

اگر در داخل ايران هستيد و امکان تماس و سازمانيابی مستقيم نيست. با مطالعه دقیق مواضع و مباحث «تکا» خود را در راستای مشی و سبک کار «کانون‌های کمونيستی» سازمان دهيد. آنگاه، تکا در جامعه فعال شده و پيشروی مهمی کرده است. اينکه چنين پيشروی در سايت يا نشريه، منعکس نگشته، هيچ فاجعه‌ای نيست. با تثبيت شدن اين پيشروی انعکاس آن نيز عملی ميشود.

اميدواريم تا سايت را بگونه‌ای فعال نگاه داریم تا حداقل يکماه يکبار به‌روز شود. اما تاکنون موفق نبوده‌ایم. پاسخ به سئوال شما در باره تفاوت مواضع دو سازمان مورد نظرتان حول بحران سرمايه‌داری برای ما ميسر نيست. بعبارت دیگر، خود را مجاز نمیشماريم تا نظرات و گروههای ديگر را از چشم‌انداز «تکا» توضيح دهیم. چنين توضيحی قطعا با توضيح خود آن گروهها در باره خودشان، متفاوت خواهد بود. پس پيشنهاد ما اين است که در این باره بکوشيد تا متون گروه‌های ياد شده را مطالعه کنيد. تنها بدين دلیل که سئوال شما پاسخی دریافت کرده باشد، توضيح مختصری در این باره میدهيم.

آی سی سی از نگرشی دفاع ميکند که در میان نظريه پردازان، به نظریه مصرف نامکفی يا نظريه تنگی بازار معروف است. اين نظريه غالبا به روزا لوگزامبورگ نسبت داده ميشود، اما در نزد مارکس نيز ميتوان اين نظر را ديد. یعنی علت بحران، تسخيرشدن کامل بازار توسط سرمايه و اختلال در پروسه انباشت بدلیل تنگی بازار است. «سازمان کارگران کمونيست» عضو بوروی انترناسیونال، اما گرايش نزولی نرخ سود را علت بحران ميدانند، بدون آنکه وجود مشکل در بازار بمثابه علائم بحران را نفی کنند. این دونگرش، کماکان در حوزه مارکسيسم‌های آکادميک فورموله شده و بحث ميشود و نمايندگان فکری خود را نیز دارد. به باور ما حتی طرح مسئله بحران سرمایه‌داری بمثابه یک معضل نظری بدین گونه، محصول فورموله کردن دو تئوری بحران توسط مارکسیسم اکادمیک است. نه در نزد مارکس و نه در سنت نظری جنبش کمونیستی، دو تئوری جداگانه بحران وجود ندارد. گرچه نظریه پردازی چون دیوید یافی، نظریه گرایش نزولی نرخ سود را تنها نظریه علمی بحران میداند. این اما امری مربوط به محققان مارکسیست است. یک عامل دیگر در این تقسیم بندی بحث تناقضات نظری مارکس، یا تناقضات نظری میان جلدهای مختلف کاپیتال است، که در این باره نیز، مدال را باید به همان مارکسیت‌های اکادمیک داد. برخی از اینان بر این باورند که روزا لوگزامبورگ و نظریه بحران وی ، برداشتی یکجانبه از بخشی از مباحث کاپیتال است.

در باره مبحث صعود و زوال سرمايه، يک بحث نظری توام با تفسيرها و جدل فکری میان این دوگروه بوده است و در این باره از هرگونه ابراز نظری خودداری میکنيم. چرا که تکا مواضع و نظر مستقل خود در باره بحران ساختاری را دارد. توضیح کوتاهی هم در این زمینه میدهیم.

با نگاهی به مقاله‌ «در باره اهداف و مواضع» تکا، متوجه نظر ما در این باره خواهید شد. ما بحث بحران ساختاری را طرح میکنيم و دوره بندی خاصی نیز بدان قائل هستیم. گرچه متن تحقيقی و تحلیلی مشخصی در این حوزه، هنوز منتشر نکرده‌ایم. همچنين با نگرشی که مبنی بر آن سرمايه‌داری به خودی خود پروسه زوال را طی کرده و فرو میريزد مخالف هستيم. اما زوال سرمايه، بدان معنا که نزد لنين مطرح شده و در مواضع ما نیز باز فورموله شده را قبول داریم. بحران ساختاری بدین معنا است که، سرمایه‌داری همچون گذشته با تکیه بر مکانیسم اقتصادی خود، قادر به حل و پشت سرگذاشتن بحران خود نیست و عامل سیاسی، دولت و جنگ و تخريب، نقش مهمی در حل این بحران‌ها بازی مبکند. اما حول وجوه و مشخصات بحران ساختاری در حوزه اقتصاد، در آینده متونی منتشر خواهد شد. نکته اين است که مفهوم بحران ساختاری در نزد تکا، اساسا محدود به حوزه اقتصاد نیست.

این بحران سالها است که نه فقط اقتصاد بلکه کل ساختار جامعه، حتی روبنای فرهنگی و ایدئولوژيک آنرا نيز دربر گرفته است. بگونه‌ای که امروز ميتوان با صراحت سخن از بحران ساختاری «علوم» و سيستم آمورشی کل بورژوازی راند که انعکاسی از بحران ايدئولوژيک ميباشد. بديده «تکا» عروج پسامدرنيسم که شکل گيری ديسيپلين‌ها و رشته‌های جديد دانشگاهی را نيز به ارمغان آورده، جلوه‌ای از همين بحران ساختاری است. علومی که از شناخت و تحلیل واقعيت آغاز کرد، ماده را با تجزيه به ريزترین جزء آن،‌ اتم، و جامعه را تقسيم به کوچکترین جزء آن، فرد، کرد، تا نتايج شناخت خويش را بکارگيرد. امروز اما هم خود علم و هم سوژه آن، ماده و جامعه، و حتی قابل فهم و شناخت بودن آن از طرف همين علم، فلسفه پسامدرنيسم، انکار ميگردد. شکی نيست که اين نشانه يک بحران ايدئولوژيک جدی است. وجه سياسی اين بحران را ما بحران در نظام ارزشی جامعه، بحران مدرنيته و بحران دمکراسی، نام نهاده‌ایم.

از ابراز لطف شما سپاسگزار هستيم. اگر نيازی به کمک فنی در رابطه با سايت بود حتما رسما اعلام خواهد شد. پاسخی نیز به نامه‌ شما برای‌تان ارسال گرديد

نوشته شما در باره انحلال بنياد بدست ما رسيد. از درج نوشته ياد شده در سايت معذور هستيم. با سبک و روش کار شما موافق نيستيم. پيشنهاد ما اين است که به جای انتشار نوشته‌های کنايه‌آميز یا «افشاگرانه» انرژی خود را صرف کار فکری روتين متکی بر تحلیل و استدالال کنيد. صرف نظر از اينکه مخاطب ما چه کسانی باشند، کارگر یا غير کارگر، راست یا چپ، ايستادن بر موضع انقلابی و کمونيستی، دليل موجهی برای تحقير و خوار شمردن ديگران نيست. نقد کمونيستی کارکردی اساسا متفاوت در جامعه دارد و ابزار جنگ روانی یا تحقير اشخاص نيست. مخالفت ما با نیروهای سیاسی موجود یک مخالفت سیاسی است.

در جامعه کمونيستی مورد نظر ما، همه انسانها، حتی انهايی که «منحرف» يا «ناآگاه» و يا اساسا «عقب‌مانده» شمرده ميشوند به همان اندازه «پيشروان» و «آگاهان» از حق و احترام برخوردارند. جدال انديشه‌ها، احزاب و پلاتفرم‌های سياسی و حتی اعمال خشونت طبقاتی سياسی، برای عقب راندن و به شکست کشاندن ضد‌انقلاب، بايد مبتنی بر استراتژی انقلابی و نظام ارزشی کمونيستی صورت گيرد.

با تشکر از ارسال مطالب و نامه‌‌هايتان. از ابراز لطف و صميميت شما سپاسگزاریم. ما نيز ارزوی تندرستی و بهروزی برایتان داريم. نوشته‌های متعدد شما را دریافت کردیم. با تاسف بايد تاکید کنیم که درج نوشته‌های شما در سايت تکا برایمان مقدور نیست.

با تشکر از مقاله و نامه ارسالی‌تان. یکبار برايتان یادداشت کوتاهی ارسال گرديد که گویا پاسخی از شما دريافت نکرديم. از اینکه قادر به درج نوشته‌تان در سايت نبودیم متاسف هستيم.

پخش و تکثیر مقالات و اسناد «تکا» در محل و مراسم‌های مختلف هيج اشکالی ندارد و شما هر آینه که لازم و مفيد ديديد ميتوانيد چنين کاری را انجام دهيد. ما هنوز به قول خود در باره درج ترجمه ارسالی شما عمل نکرديم اما اینکار انجام خواهد شد.

اعلاميه‌های ما در باره روزهای تاريخی، جنبه سمبلیک دارد. حتی در باره مسائل اساسی روز هم همینطور. ما بر این تصور نیستيم که فعال شدن سایت و درج اعلامیه و موضعگيری حول مسائل روز، مترادف است با سازمان یافتن مبارزه طبقاتی و یک شکل گرفتن قطب کمونيستی. اگر به این سادگی بود، ما به جای این همه تلاش و زحمت طاقت فرسا، دوساعت وقت صرف سايت «تکا» در هفته میکرديم و قطب کمونيستی نيز شکل گرفته بود. يک پاسخ عمومی به تعدادی نامه مشابه نوشته‌ایم که توجه شما را نیز بدان جلب می‌کنیم. وقتی میگويیم اعلامیه‌های ما جنبه سمبلیک دارد به این معنا است که، ما میکوشيم تا حول برخی روزهای تاريخی یا وقایع مهم، موضع و تحلیل خود را ارائه دهیم، تا نشان دهیم که تفاوت موضع کمونيستی، با مواضع جناح چپ حول روند وقايع مهم چيست. به بيان دیگر، پیام ما در اعلامیه اول ماه مه، یا روز جهانی زن و یا در دیگر مقالات سیاسی، به کل توده کارگران نیست. اگر چه مخاطب اعلامیه یا نوشته کل توده طبقه است. اما پيام ما رو به عناصر و محافل پيشرو است تا تفاوت مکان و موضع کمونيستی را در قبال توهم پراکنی چپ حول ان وقایع دریابند. روشن است که با تکامل حرکت کمونيستی و تحول جریان فکری کمونیستی به جنبش سياسی، ارگان سیاسی «تکا» خواهد کوشيد تا نقشی جدی برای خود در دخالت گری و سازماندهی مبارزه قائل گردد. دست شما را میفشاریم.

بحث ارسالی‌تان بدست ما رسيد. از درج آن در سایت معذور هستيم. امیدواریم تا حول بحثی که در هیمن بخش پاسخ با نامه‌ها با شما داشتيم، بطور جدی انديشه کنید.

تا انجا که ما میدانیم، سايت «تکا»‌ هيچگاه تعطيل نبوده و قابل مشاهده بوده است. اما ممکن است آدرسی که شما داريد، قديمی است و دیگر قابل استفاده نیست. در نظر داشته باشيد که «تکا» دارای سايت‌های متفاوت است. در مجموع سه سايت از طرف تکا فعال بوده است. يکی از انها، از دور خارج شده و این همان است که برخی احزاب نیز بدان لینک کرده بودند. دو آدرس ديگر برغم اخلالی که دریکی از انها پیش آمد، همچنان آکتیو و فعال هستند. اما ممکن است نامه شما بدست ما نرسیده باشد. این امر محتمل است، چرا که تعدادی از نامه‌های الکترونيکی ارتباطات بدست ما نرسيده است و گویا آن بخشی بوده که به ادرس پست الکترونیکی قدیمی ارسال شده اند.

از لطف شما سپاسگزار هستیم. برای ما از وضع خود بيشتر بنويسيد. بخش زنان، در حد پاسخ به مکاتبات و پیشبرد برخی مطالعات فعال است. هنوز آنچنان حرکت جمعی یا فکری که قابل طرح در جامعه باشد، شکل نگرفته است. اما ما میکوشيم تا حول رئوس اساسی نظرات طرح شده، حرکت فکری جمعی شکل گیرد. قطعا منابع و اسنادی در اینده در سایت جای خواهیم داد.

آنچه از طرف عناصر و دوستان مورد نظرتان در باره «تکا»‌و سايت گفته شده صحت ندارد. نه پيوستنی در کار بوده و نه انشعابی. روشن است که ارتباطات وچود دارد و روش ما حول ایجاد گروههای بحث و مطالعه دنبال میشود. اما انچه شما نوشته‌اید، برای ما نیز جدید است. اساسا افرادی با مشخصات یاد شده برای ما بکلی ناشناس هستند. تصور نمی‌کنيم که مخالفان «تکا» از غير فعال بودن سايت ما «نگران» باشند. نگرانی اينان، از احتمال رشد و فعال شدن، نه فقط سايت، بلکه خود جریان کمونیستی است.

در باره تاثیر و انعکاس مواضع و مباحث تکا، با شما موافق هستیم. اما در نظر داشته باشید که کارگران کمونيست نميتوانند به فلان قطعنامه گروه «اقليت» در باره مسئله ملی، یا چرخش یک فعال چپ از مواضع‌اش بدلیل فشار جریان کمونيستی، از حرکت خود راضی شوند. همین مسئله در باره جست‌ و خيزهای دسته‌های لومپن موسوم به حزب کمونیست کارگری نیز صادق است. نظر ما راجع تشبثات مثلا تئوریک اینان نیز، در همین نقد اخیر با صراحت بیان شده است.

اساسا این نگرش که با عقب نشینی چپ سرمایه، بتوان پیشروی جریان کمونیستی را تعریف کرد، انحرافی و خطرناک است. توصیه ما ایجاد کانون بحث و مطالعه و تلاش برای ارائه بحث‌های اثباتی است. ضمن اینکه ضربات ما بر کمونیسم بورژوایی و اشکال آن نیز، بی‌وققه تداوم خواهد یافت. اما ساختار و ماهیت عناصر تشکیل دهنده این گرایشات را بگونه‌ای که شما می‌بینید نمی‌بیینیم. گروه «حکمتيست» در حوزه «انديشه» به همان اندازه آسيب ناپذیر است، که بسيجی‌های خط امام. اینان نه گوشی برای شنیدن دارند و نه مسئله‌شان این حرف‌ها است. هیچ نقدی هم میان اینان بحران ایجاد نمیکند. روشن است که مباحث کمونیستی بر بحران این گروهها بی‌تاثیر نبوده است. اما طبيعت بحران درون این گروهها اساسا، در حوزه موضع و نظر و مشی، بدانگونه که شما تصور میکنید نیست و نخواهد بود.

آن واقعه مورد اشاره شما، یا کيس جاسوسی و استفاده از عناوين مختلف در سطح رهبری نیز خودش نمونه گویایی است. اگر چنین اعمالی در سطح شهرداری یا بخش اداری یک شرکت تجاری رخ دهد، ان اشخاص توبیخ و جریمه و اخراج میشوند. اینان اما برای این اعمال، به خود مدال کمونیستی هم میدهند. این اعمال متناسب با تصوير نازل و مسخ شده کمونیسم، مارکسیسم و مارکس در نزد این طیف است.

مطالعه و پی‌گيری مسائل و وقایع جاری میان گروههای سیاسی، هیچ ایرادی ندارد و حتی لازم هم هست. اما فراموش نکنید که جریان کمونیستی با نفی یا بحران اینان، تعریف نیمشود. مواضع، عمل و حضور اجتماعی جریان کمونیستی باید مرزهای تمایز چپ بورژوا و چپ کمونیستی را ترسیم کند.

از اينکه نامه‌های متعدد شما تا به امروز، يعنی اپديت شدن پيام‌ها، بی‌پاسخ ماند، متاسف هستيم. در پاسخ به درخواست شما مبنی بر انتشار متن ارسالی‌تان، «تجربه کارگر تبعيدی» در سايت «تکا»، ناگزير هستيم تا اظهار تاسف کنيم. سايت «تکا»‌هيچيک از متون محافل و گرو‌ه‌های چپ، چه کارگر و چه غير کارگر را، درج نميکند. اين سايت، ارگان تشکلی است که از مواضع و سنن تاريحی معينی دفاع ميکند. اگر چنانچه، «تکا»‌ یک سايت عمومی برای درج متون و منابع متعدد ايجاد کرد، قطعا متون ارسالی شما نيز در آن درج خواهد شد. اما در اين صورت نيز چنين متونی بايد از لحاظ مضمون و ساختار از «استاندارد» معينی برخوردار بوده و قابل انتشار باشند. نامه‌های الکترونيکی شما که شامل درخواست‌هايی از رفقای «تکا» از سابقه « هيئت هماهنگی انجمن کارگران پناهنده و مهاجر» بود، مستقيما در اختیار اين رفقا قرار گرفت. عين پاسخ رفقا از نظرتان میگذرد:

فرهت عزيز! بازگشت تو به عرصه فعاليت سياسی، سبب خوشحالی ما شد. همچنين تلاش تو برای بازنگری تجارب خودت در «انجمن کارگران پناهنده و مهاجر»، برغم همه کاستی‌ها و نقائص جدی، در قياس با شرايطی که به قول خودت به تو تحميل گشته بود، گامی مثبت است. قطعا برش ما از سنن «چپ» که با برش از انجمن تکميل گرديد، به معنای پشت کردن به هرگونه بحث يا گفتگو با کسانی که خود را در ميانه راه طی شده می‌یابند، نيست. اما ابهامات، ناروشنی و بعضا مواضع مغشوش و غير انقلابی شما در نوشتار «يک تجربه کارگری» ما را بر آن داشت، تا آنرا کماکان در ردیف تحرکات فعالين چپ ايران، و بمثابه بخشی از کار فکری جهت حل معضلات شخصی برانداز کنيم. بر همين اساس نيز، از وارد شدن بحث در حوزه‌ای که شما بدان پرداخته‌اید خودداری کرديم. ما برای اين خويشتن‌داری و خودداری انقلابی، بهايی گزاف پرداخته‌ایم. بهايی گزاف برای آموختن اينکه با چه کسانی، بر سر چه چيزی و چه زمانی وارد بحث شويم. نظر به اينکه شما نامه‌های متعددی برای ما ارسال کرده‌ايد، تصميم ما این شد تا رئوس اساسی نظر خود را در باره برخی نکات طرح شده توسط شما مطرح سازيم.

همانطور که ميدانید تا مقطع 1993 انجمن کارگران تبعيدی، متشکل از محفلی در هانوفر و سپس در لندن بود. تنها در بعد از آن سالها بود که طيفی از محافل مستقل کارگری، در تداوم جنبش پناهندگی ترکيه در سال 1991 به «انجمن» پيوستند. همين واقعه بود که موجب تجدید سازماندهی و آشکار شدن چهره سياسی گرايشات آن شد. به نظر ميرسد که شما نيز بر اين حقيقت واقف بوده و در آغاز نوشتار خود اين واقعيت را چنين يادآور شده‌اید:

«انجمن ما تا سال1994، بههمان سياق‌گذشته فعاليت خود را ادامه داد ومسئوليت نشريه آن تا آن تاريخ همچنان برعهده من بود. ولی کم کم مسائل و نظرات جديدی‌که درآن شکل‌گرفته و به‌شيوه‌ای ناصادقانه و غيرکارگری پيش رفته بود، در اين مجمع بهصورت ناخوشايندی بروز يافت، که با شيوه‌ها‌ و برخوردهای سازمان‌يافته محفلی‌ همراه ‌بود.»

نکته اساسی اين است که کلیه مطالب شما در باره خاطرات‌تان و مقايسه‌ای که در باره نقش خود و ديگر اعضای واحد هانوفر کرده‌اید، معطوف به دوره حيات «محفل هانوفر» است. تحول اين محفل به تشکلی که در ميان اپوزيسيون خارج کشور مبدل به يک «وزنه سياسی» گشت، شکل گيری گرايشات سياسی و مواضع و بويژه مجادلات سياسی اين گرايشات از ديده شما کاملا پنهان مانده است. شما سخن از جمعبندی و توضيح پيدايش و فروپاشی تشکلی گفته‌اید که از مهمترين تحولات، مواضع و رخدادهای آن هيچ حرفی به ميان نيامده. نه از جزوه محفل هانوفر، یا فراکسيون مورد نظرتان، نه از مباحث هيئت هماهنگی در باره بحران انجمن و نقد بيرحمانه آن به مواضع و منش محافل ياد شده و سرانجام نه از مقاله «ترازنامه و آینده» که جمعبندی هيئت هماهنگی از حرکت انجمن بود، سخنی به ميان نيامده است. هيچيک از مسائل و رخدادها و تحولات نظری مربوط به بحران انجمن، جايی در خاطره نويسی شما نداشته است. چطور شما توقع داريد تا ما داستان‌های ملال آور شما در باره اختلافات خردوريز شما با دوستان و همسايگانتان در هانوفر را «نقد سياسی» يا «بحث کارگری» تلقی کنيم؟ چگونه ممکن است در قبال نوشته‌ای که بشدت آشفته و کم سياسی بوده و در بهترين حالت بيانگر کشمکش درونی يک فعال سياسی تحت شرایطی معين است، واکنشی جدی نشان داد؟

ما با کاربرد واژه «سياسی» شدن، آنگونه که شما در باره «انجمن » بکار برده‌اید، موافق نيستيم. چطور ممکن است جريانی که بقول شما توسط يک يا چند سازمان سياسی وکادرهای آن شکل گرفته، غيرسياسی باشد. غير سياسی خواندن انجمن، نام ديگر مدافعان سنت توده‌ايسم به فعاليت «صنفی» يا سنديکايی بود. در اين معنا، شما، به عبث، محافل و فراکسيون مورد نظرتان را محکوم به «سياسی» کردن انجمن کرده‌اید. مسئوليت اين اقدام بيش از همه به عهده هيئت هماهنگی انجمن بوده است. چرا که ما بر اين نظر بوديم که روابط حاکم بر انجمن، محفلی و باندی بوده و چنين چيزی را خطرناک ارزيابی کرديم.

اينکه «انجمن کارگران پناهنده و مهاجر» نتوانست ميزبان «عاشوری‌ها» و فرستادگان امثال سرحدی زاده و حجاريان‌ها گردد، يک موفقيت بزرگ بود. آنهايی که برای «فعالين کارگری» «بنیاد کار»، در داخل ايران، نشريه «کارگری» سازمان داده وآنهايی که نشريات جناح چپ رفرميست‌های اسلامی را در خارج کشور، توزيع ميکنند، زمانی کوشيدند تا شايد «انجمن کارگران پناهنده و مهاجر» را در راستای اهداف ضد انقلابی خود بازسازی کنند. بازهم اين کارگران کمونيست بودند که نه تنها در مقابل چنين تلاشی ايستادند، بلکه جست‌وخيزهای اينان در رابطه با داخل را نيز برملا کردند.

عمر «انجمن» به پايان رسيده بود. جدل گرايشات درونی «انجمن» نيز بر سر همين حقيقت بود. ارزيابی «هيئت هماهنگی» اين بود که عمر اين تشکل،‌ بمثابه جزئی از حيات محافل کارگری بسر رسيده است. ارزيابی هيئت هماهنگی اين بود که «محفليسم به انتهای راه» خود رسيده و تداوم حيات آن «خطرناک» است. «هيئت هماهنگی» بر این نظر بود که تحولات درونی «انجمن»، بخش ناچيزی از رخدادهای سياسی وسيع‌تر جامعه هستند، و بر اساس تحليل خود، پايان حیات سياسی «انجمن» را اعلام کرد. همانطور که ميدانيد با کناره‌گیری «هيئت هماهنگی» و استعفای رسمی تعدادی از واحدها و اعضای «انجمن»، تلاش‌های بعدی محفل هانوفر و يدالله خسروشاهی برای بازسازی «انجمن»، برای تبديل کردن آن به ابزاری در دست جنبش «سنديکايی» رفرميست‌های اصلاح طلب داخل، قرين موفقیت نگشت.

ما در آنزمان، هيچ اطلاعی از روابط محفل هانوفر و يدالله خسروشاهی با محافل داخل ايران نداشيتم. بطور عموم ما از روابط محافل متعدد از داخل با خبر بودیم. اما به همان ميزان که محافل ديگر از ارتباطات ما برداشتی گنگ داشتند. اين مسئله يک نکته بدیهی در حيات محفلی انجمن بود. وقايع سالهای بعد اما نشان داد که فعالين انجمن، پای در راه بسيار خطرناکی نهاده‌اند. امری که ريشه در مواضع آنان داشت. هيئت هماهنگی، به يمن مواضع انقلابی خود بود که توانسته چنين آینده‌ تاريکی را در باره طيفی از «محافل مستقل» پيش بينی کند.

همچين هيچ نشانه‌ای از طيفی که به ناگهان در يک اقدام سياسی مطبوعاتی سازمانيافته، تحت عنوان فعالين کارگری ايران ابراز وجود کردند، وجود نداشت. هم روندی که در ايران بعد از خروج اصلاح طلبان از حاکميت شکل گرفت، و هم روندی که در ميان محافل چپ و «کارگری» از جمله محافل جدا شده از انجمن و حزب کمونيست کارگری (بنياد کار) شکل گرفت، جزئی از يک قطب بندی سياسی وسيع‌تر در سطح جامعه بود. اما شما در نوشته خود، کماکان بر اين باوريد که عده‌ای افراد ناصادق «تشکل کارگری» را از بين بردند. براستی نيز مايه شگفتی است. چنين اعتقادی مستلزم ناآگاهی سياسی و ساده‌نگری غير قابل توصيفی است.

سئوال ما اين است که چرا آنگاه که کارگران کمونيست، به نقد و افشای مواضع ضد کارگری، «فراکسيون» مورد نظرتان پرداخته بودند، شما سکوت کرده بوديد؟

توجه کنيد، مسئله به هيچ عنوان ، تاييد رفتار زشت و غير سياسی کسانی که شما را بعنوان «بقال» تحقير کردند نيست. بديده ما، اينکه طيفی از فعالين سياسی در کشورهای اروپايی «بقال» ميشوند، بيش از هرچيز، لکه ننگی است بر پيشانی بورژوازی اروپا که، بخش وسيعی از نيروی کار و حتی نيروی متخصص را بدليل راسيسم فرهنگی و نهادينه شده، از ساختار جامعه به حاشيه پرتاب ميکند. آنان که شما را بدین دليل مورد تحقير قرار ميدادند و کارگر را بخاطر استثمار شدن و لگدمال شدن مورد ستايش قرار ميدهند، کمونيسم‌شان را از حزب توده و فدايی به ارث برده‌اند. آنان خود کاسه ليس اتحاديه‌هايی هستند که بمثابه تراست‌ها و کارتل‌ها سرمايه‌های عظيمی در اختيار دارند و بخشی از دستگاه سياسی پليسی دولت بشمار ميروند. پس نکته بر سر کناره گيری شما يا موقعيت شغلی‌تان، که در جای خود ميتواند مورد بحث باشد، نيست.

سئوال اين است که چرا شما بعنوان يکی از «اعضای قديمی انجمن»، در جدل تعيين کننده ميان دو گرايش با مواضع و کارنامه مشخص، سکوت پیشه کرديد. و بازهم سئوال اين است چرا بعد از سال‌ها که تصميم به اتخاذ موضع و «جمعبندی از تجربه» گرفته‌ايد، بدون مطالعه دقيق منابع و وقايع انجمن، در بهترین حالت نسبت وقایع اساسی بحران و فروپاشی انجمن کارگران، کماکان سکوت کرده‌اید؟ اينکه فلان دانشجو، فعاليت خود در کنار «انجمن» را مستمسک بالا رفتن از نردبان ترقی قرار داد، چه مکانی در تحولات سياسی که انجمن نيز جزو آن بود، دارد؟ اينکه چه کسی برای اولين بار اخبار کهنه شده مطبوعات جمهوری اسلامی تحت عنوان «اعتراضات‌کارگری» را در نشريه بی‌رمق و بی‌محتوای «کارگر تبعيدی» جای داد، چه جايگاهی در جدل شما با دوستان هم محل‌تان در هانوفر دارد. تا چه زمانی باید اين فرهنگ زنگ زده قهرمانپرورانه و «بنيانگذارانه» «کارگری شده» چپ ايران را حمل کرد؟ اين چه تربیت سياسی است؟

نقد کارگران کمونيست از محافل رفرميست، برغم کمبودها و عدم برش آن از قالب فرهنگ زبانی چپ ايران در آندوره، ادامه نقد «محافل مستقل کارگری» از چپ ايران بود. ادامه روندی بود که امروز در ادبيات «تشکيلات کارگران انترناسيوناليست» از آن تحت عنوان «جريان انتقادی درون جنبش کارگری » نام برده ميشود. اين نقد، در تکامل خود، به ظهور جريانی منجر گرديد که که هم اکنون پرچم يک سنت کمونيستی را در دست گرفته است. مکان سياسی و مواضع شما در مراحل مختلف تکامل این جريان، از جمله در مرحله‌ای که اين گرايش جدال خود با «فراکسيون» مورد نظر شما را پيش ميبرد، چيست؟

در باره کشمکش‌های شخصی در واحد هانوفر، يا فعاليت‌هايی که از نظر شما مهم بوده‌اند، ضرورت بحث چندانی نيست. تا آنجا که به نشست و تماس با اتحاديه‌های «ضدکارگری» اروپا بر ميگردد، چنين نشست‌هایی به کرار رخ ميداد. در کشورهای ديگر، تا سرحد نشست با رهبری اتحاديه‌ها، اعزام اعضای انجمن به مدرسه «جنبش کارگری» و حتی اقدامات بسيار سازمانيافته‌تر در واحدهای ديگر نيز صورت ميگرفت. این اتفاقی نبود که هيئت هماهنگی هيچگاه چنین تحرکاتی را بعنوان «پيروزی» جار نزد، بلکه به نقد آنها نيز پرداخت. بديده ما اين «انجمن کارگران» نبود که فعاليت کارگری ميکرد. بلکه این تشکل‌های کارگری سرمايه‌داری جهانی بودند که ميکوشيدند تا انجمن را تبديل به زائده خود سازند. چنين «افتخاراتی» فقط در واحد هانوفر موضوع مشاجره بود.

«انجمن» بواقع متشکل از محافل متعدد و مستقلی بود که بعضا تحت عنوان واحد کشوری فعاليت ميکردند. هيئت هماهنگی نيز در تمام جزئيات فعالیت واحدها دخالت نمیکرد. از آن جمله است، صندوق مالی مورد نظر شما. در دوره‌ای که ما مسئوليت هيئت هماهنگ کننده را بعهده داشتيم، از فعالیت‌های چنين صندوقی بی‌اطلاع بوديم.

جنبش محافل مستقل کارگری، در مقطع معينی با انجمن تداعی شد. اين جنبش اما از آن مرحله عبور کرده و هدف خود را که همانا دست‌يابی به يک آلترناتيو کمونيستی بود، پی گرفت. نه محافل مستقل کارگری که در بعد از شکست جنبش شورايی و افتضاح چپ ايران، عروج کرد و نه انجمن کارگران، تنها نيروهای مستقل در اين مسير نبودند. محافل و گروه‌های زيادی برای دست‌یابی به آلترناتيو کمونيستی و نقد بنيادهای فکری «چپ» تلاش کردند. بحران «انجمن کارگران» و سپس انتشار نشريه «پیک انترناسيوناليستی» نقطه عطفی در اين مسير بود.

توصیه ما به شما اين است که از فضای گلايه‌ها و دلخوری‌های شخصی ودوستانه فاصله گرفته و به مطالعه جدی منابع و جزوات گرايشی که بعدها «تشکيلات کارگران انترناسيوناليست» را سازمان داد، بپردازيد.

فرهت عزيز! اين اتفاقی نيست که امروز شما، به همان شيوه «انجمن» و بدون توجه به تجارب و درس‌های اين همه شکست، بدنبال بحث‌های «کارگری» هستيد. ما ناگزيز هستيم تا همين‌جا به درخواست شما برای شرکت در هرگونه بحثی، پاسخ رد دهيم. اگر چه، عدم پاسخ ما نيز، از طرف شما، قطعا به همين معنی تلقی گرديد. ما از هرگونه بحث و گفتگو استقبال می‌کنيم. اما به مانند هر جريان سياسی، برای وارد شدن به گفتگو با محافل مختلف، موازينی را اصل قرار می‌دهيم. اين امر از به هرز رفتن نيروی ما و ديگران ممانعت ميکند. اساسی‌ترين اين موازين عبارتند از بورژوايی دانستن کليه احزاب سوسياليست و کمونيست موجود، اعتقاد به ماهيت کارگری انقلاب اکتبر، اعتقاد به ضرورت حزب کمونيستی کارگران و رد هرگونه «خودگردانی». اين موازين حداقل‌هايی هستند که شکل‌گيری يک بحث هدفمند و انقلابی را ممکن ميگرداند. روش ما در بحث با محافل کارگری بر درس‌ها و تجارب گذشته، از جمله تجربه «انجمن» استوار است. درس‌هايی که بر بيست‌وپنج سال تلاش بی‌وقفه برای بازپس‌گيری مواضع طبقاتی استوار گشته است. با درود.

سئوال شما در باره موضع کمونيست‌های انترناسيوناليست در قبال سياست «کمينترن» در رابطه با اتحاديه‌های کارگری و از جمله برنامه عمل «بين‌الملل سنديکاهای سرخ»، نيازمند بحثی جامع است که در این مختصر،نمی‌گنجد. با اين وجود، در اينجا به ذکر چند نکته بسنده ميکنيم.

«برنامه عمل بین المللی سندیکاهای سرخ» که در سال1921 توسط ا. لوزوسکی ، یکی از رهبران انترناسیونال کمونیست و دبیرکل بین المللی سندیکاهای سرخ به رشته تحریر در آمد، همان زمان نيز دچار خطاهای جبران ناپذيری بود. اين برنامه کوشيد تا «سنديکاهای سرخ» را همچون «گردان‌های جنگی طبقه کارگر» در مقابل جنبش اتحاديه‌ای رفرميست در آندوره نهد. اين کوشش اما از همان ابتدا محکوم به شکست بود. به اين دليل که رابطه اتحاديه‌های کارگری با دولت و طبقه کارگر در حال تغيیر بود و مهمترين نشانه آن نقش اتحاديه‌ها در جنگ و نقش سندیکاهای باصطلاح راديکال در جنبش انقلابی آلمان بود. امری که اين سند بطور کامل بر آن چشم فرو بست. افزون بر‌آن نقش پارلمان نيز، از ارگانی برای تجمع احزاب مترقی توده‌ای به عرصه نمايشات سياسی دستگاه‌های امنيتی دولت‌ها تغيير کرده بود. «سنديکاهای» سرخ اما قرار بود تا «پارلمانتاريسم انقلابی» را مشی خود بدانند.

روشن است که تلاش لوزوسکی برای جای دادن تاکتيک «عمل مستقيم» در کنار تاکتيک پارلمانتاريستی يک تناقض آشکار بود. ديگر محورهاي مطرح در برنامه عمل « سنديکاهای سرخ»، همچون، مسئله زنان کارگر، ساختار صنعتی سنديکا‌ها، نظارت کارگری، و غيره نه فقط حيطه توليد و مالکيت خصوصی را مورد هدف قرار نميداد، بلکه چشم‌انداز روشنی نيز در اين باره نداشت. نکته اساسی اين است که این «برنامه‌ عمل» در مقدمه خود آشکارا تاکيد کرده بود که هدف آن پاسخ گويی به روند حدت يابی مبارزه طبقاتی و مسلح کردن جنبش کارگری در برآمد انقلابی است. نبايد فراموش کرد که سالهای ميا ن 1923 ـ 1919 دوران تعينن کننده‌ای در جنبش کارگری اروپا، بويژه آلمان و ايتاليا بود.

اکنون،نظر ما از نظارگاهی که تاريخ برای ما فراهم کرده، اين است که کمونيست‌ها در آن مقطع می‌بايست با درس‌گيری از شرکت اتحاديه‌های کارگری در جنگ ارتجاعی و همچنين نقش ضدانقلابی آنان در قبال چنبش انقلابی آلمان و ديگر مناطق، پايان نقش تاريخی اين تشکل‌ها، همچون ارگان‌های مبارزه طبقاتی را برسميت شناخته و بر آلترناتيو انقلابی برای دخالت مستقيم طبقه کارگر در اداره سياست واقصاد جامعه، يعنی شوراها، پافشاری ميکردند. اتخاذ چنین مواضعی در شرایط کنونی به سردرگمی جنبش کارگری دامن میزند

جای خوشحالی است که گام‌هایی در راستای اهداف تعيين شده خود برداشته‌اید. پيشنها ما اين است که ، به جای تمرکز مطالعه بر اتنوموزيکولوزی، تاريخ موسيقی را با تاريخ هنر و فرهنگ ادغام کنيد. چنين چيزی، بويژه آشنايی با مکاتب هنری مختلف و زمينه‌های ظهور و زوال آنان، چشم‌انداز وسيعی را فراهم ميکند. متن کوتاه شما روشن نميکند که آیا سخن بر سر منابع و تاريخ موسيقی،‌ ايران است، يا اينکه تاريخ موسيقی «علمی» بطور عام.

روشن است که ما ميتوانيم در اين باره تلاش کنيم. اما با صراحت بگويیم که اين امر نبايد موجب توهم شما به توانايی نظری رفقای ما گردد. در میان رفقای ما هيچ نظريه‌پردازی در حوزه هنر و موسيقی، بويژه موسيقی سنتی ايران وجود ندارد. به وارونه اين هنرمندان پيشرو هستند که بايد راه پيشروی حرکت کمونيستی در حوزه هنر را، چه بلحاظ نظری و چه بلحاظ عملی بگشايند. در باره رابطه کار نظری و فعاليت هنری، لازم ديديدم تا نکته مشخصی را با شما درميان بگذاريم.

اگر صحبت بر سر يک گروه موسيقی آماتور است که ميتواند کارهاي هنری در سطح جامعه ارائه کند، بهترين کار ارائه پيام و ايده‌های انترناسيوناليستی در قالب‌های ممکن است. در چنين سطحی نياز به کار پژوهشی بطور حرفه‌ای نيست. اگر سخن بر سر جمع يا گروهی است که دارای اهدافی جدی‌تر و بلندتر است، مسئله قابل تامل است. بديده ما نکته مهم راه انداختن يک جريان هنری جدی و متعهد است که انتقاد و طغيان را اصل قرار دهد. بگذاريد برای شفافيت پيام خود يک مثال تاريخی را برگزينيم. مثالی که نشان ميدهد چگونه هنر طغيان ميتواند به تحولی اساسی تر در حوزه هنر بيانجامد.

میتوان دادائيسم را مثال زد. اين جريان هنری در واقع بعنوان يک واکنش هنری، اگرچه بمثابه جنبشی خودانگيخته، عليه جنگ و ويرانگری سرمايه در جنگ جهانی اول بود. حرکتی که تریستان رومانی‌تبار در سوئيس آغاز کرد، بناگهان، گسترش يافت. در واقع اين حرکت از نقاط مختلف آغاز شده بود. پیام اصلی اينان اين بود که هنر، بخشی از نظام گنديده است. اين زيبايی شناسی را بايد به مضحکه گرفت. و چنين کردند. دادائيسم در اواخر سال 1920 تقريبا از ميان رفت. جنبش دادا عصيانگر بود. هدفش به هم ريختن کل قالب‌ها بود. عليه جنگ بود، اما عليه صلح هم بود. هم گروه هوگو بال، هم تريستان تزارا و سرانجام هم هانس آرپ که پيشروان اين عصيان هنری بودند، هدفشان نه ارائه زيبایی‌ها، بلکه تحقير آن بود. هدفشان به هم ريختن قالب‌ها بود. اينان با لحن و اشعاری که در نگاه اول بی‌معنی مينمود، شعر و سرودهای جنگ طلبانه را به سخره و تحقير گرفتند.

جنبش دادا برخلاف سوررئاليسم و فوتوريسم، نه با تئوری به ميدان آمد و نه با پلاتفرم. پيشروان اين جنبش هنرمندان پرشوری بودند که با انزجار عليه جنگ و نظم موجود، آنطور که تجربه کرده بودند به ميدان آمدند. قالب‌ها را شکستند، به دنیای موزون و هماهنگ هنز شوک وارد کردند و رفتند. اما همين جريان بود که راه را برای عروج سوررئاليسم هموار نمود. برخلاف پيشروان جنبش دادايی، آندره برتون که خود از همان زمينه تاريخی بود، در مانيفيست خود تجارب خويش از متد و سبک دادائی را با تئوری‌های روانکاوی فرويد و گرايشات راديکال اجتماعی در جنبش ضد جنگ درآميخت. نتیجه‌گيری ما اين است: بر خوانگيختگی و عصيانگری هنر انقلابی تکيه کنید و پيش برويد. ميتوان در تاريخ گام‌های بزرگی برداشت، اما نميتوان با گام‌های بزرگ، تاریخ ديگری را رقم زد.

اگر فکر ميکنيد که بحث کوتاه فعلی پاسخگوی سئوال شما نيست، مجددا تماس بگيريد. اگر برنامه نظری ويژه‌ای را آغاز کرده‌ايد، اتخاذ يک روش متديک و هدفمند برای دست‌يابی به نتايج مشخص اهميت دارد. منتظر تماس شما هستيم. اگر پاسخ شما را دريافت کردیم، برايتان نامه الکترونيکی جداگانه‌ای ارسال خواهد شد.

و اما پاسخ نامه بعدی شما. ما با جريان‌های کمونيستی اروپا تماس‌ها و نشست‌هايی داشته‌ایم. روشن است که اين تماس‌ها و نشست‌ها برای هر دو طرف، هم ما و هم آنها مهم بوده است. بطور مشخص با بوروی انترناسيونال پیش از، از دست رفتن رفيق مارو، از اعضای برجسته حزب کمونيست انترناسيوناليست ايتاليا، نشستی، بعد از يکدوره تماس برقرار شد. مباحث مشترک ما بسيار مفيد بود. مشکلاتی که خود بورو بلحاظ ساختاری دچار آن بود،‌ و موانع ديگری که بديده ما ريشه ايدئولوژيک دارند، مانع از پيشرفت نشست و توافقات گشت.

هدف ما از اين نشست‌ها تاثير گذاری و آموختن از آنان، جهت حرکت بسوی حزب جهانی طبقه کارگر بود. با جريان بين‌المللی نيز تماس و مکاتباتی در اوايل حرکت« پيک انترناسيوناليستی» وجود داشت. اين تماس‌ها بدليل نگرش تحقير آميز اينان به جنبش کارگری و کمونيستی «غير اروپايی» بطور يکجانبه از طرف ما قطع گرديد. در دوره اخير نامه‌هايی از طرف اين جريان مبنی بر علاقه آنان برای تماس مجدد و از سرگيری مباحثات با «تکا» بدست ما رسيده که پاسخی بدان‌ها داده نشده است. علت اين امر نيز، اين است که اين نامه‌ها تحت فشار عده‌ای از سمپات‌ها وهوداران اين جريان ارسال شد، و انعکاس پيشروی مواضع ما بوده است. مضمون نامه‌ها حاکی از آن بود که اين رفقا نه بدنبال گام جدی بلکه در صدد کتمان اشکالات خود و بدنبال «پليتيک» برای تخفيف فشار هستند. بر اين باور هستيم که ترجمه مباحث ما به انگليسی و فعال شدن واحدهای اروپايی «تکا» ميتواند تاثير بسزايی در جهش جنبش کمونيستی بجای گذارد. همين هدف را نيز دنبال ميکنيم.

روشن است که حرکت «تکا» و مواضع آن تاثير مستقیم و موثری در موجوديت برخی گروههای کمونیستی اروپا داشته است. همانطور که خود «تکا» نيز تاثير بسزايي از مطالعه انتقادی تاريخ اين گروهها پذيرفته. اين امر ريشه در خصلت جنبش انترناسيوناليستی دارد. اين جنبش عرصه بالا آمدن حباب‌های سياسی زودگذر نيست. جنبشی است با تاريخ معين و شرط حضور در چنين جنبشی، تاريخی بودن نيرو و فعالين آن است. حيات هر جريان و حتی محفل کوچک که حضوری مستقل و جدی دارد، برای جنبش انترناسيوناليستی بسيار مهم است. کليه فعالين و گروههای اين جنبش بر حيات يکديگر موثر بوده و هستند. اين مسئله بويژه شامل «تکا»‌نيز ميگردد. اين امر نه فقط بواسطه تماس‌ها و مکاتبات يا نشست‌های ما، بلکه بيش از همه بدليل تاثير مواضع «تکا» بر طيفی از عناصر کمونيست فارسی زبان در اروپا بوده است. طيفی که در درون يا در پيرامون اين گروهها فعال هستند و پیام سياسی و نظری تکا را به صفوف آنان منتقل میسازند. متون مورد اشاره شما، توسط برخی از همکاران سابق اين حرکت ترجمه شده است. آن جريان‌ها جز با «تکا» با هيج جريان سياسی ايرانی پلميکی نداشته‌اند. اساسا آنها نيز همانند «تکا» چپ ايران را بخشی از جناح چپ سرمايه ارزيابی ميکنند. با درودهای کمونيستی

از ابراز صميميت شما سپاسگزار هستيم. توصيه ما اين است که يک برنامه سياسی و مطالعاتی دراز مدت پیش روی خود بگذاريد. اگر در اين مسير گام برداشتيد، روی نتايج و چگونگی تداوم آن ميتوانيم بحث کنيم. موفق باشيد

از اينکه نتوانستيم خواسته شما در باره اول ماه مه را بجای آوريم متاسف هستيم. مادام که جريان کمونيستی کماکان بصورت يک جريان فکری باقی مانده و فعالين و کادرهای خود را جهت مبدل شدن به يک جنبش سياسی ، نیافته، تحرک تبليغاتی در سطح اينترنت، جانشين آن نخواهد شد. با اين وجود، خواهيم کوشيد تا حول مسائل اساسی روز موضع‌گيری کنيم. اما مجددا بر اين حقيقت تاکيد ميکنيم که کار نظری با حوصله و کادرسازی کماکان در سرلوحه فعاليت‌های ما قرار دارد. دست شما را ميفشاريم.

با تشکر از مطالب ارسالی‌تان. متن ارسالی شما در باره اعتراضات سنديکايی شرکت واحد،‌ بويژه آن بخش از متن که مورد نظرتان بود، تاييدی است بر مواضع کمونيست‌های انترناسيوناليست. نکته اساسی اين است که سنديکای واحد با کميته‌های و بقول فعالين آن ، با واحدهای تدارکات، کميسيون‌های آموزشی که گويا هزاران کارگر عضو آن است، و خلاصه دفتر دستک وسيع پا به عرصه وجود گذاشت. طيف ديگر از فعالين نيز، نه بواسطه فعالیت خود در «کارخانجات» و از طريق به هم پيوستن اعتراضات کارگری، بلکه از طريق اعلام وجود تشکل يا نشريه‌شان، به موازات تحرکات محافل کارگری جبهه مشارکت و ديگر گروههای اصلاح طلب، به صحنه سياست و بعنوان «چهره‌های ملی» عروج کردند. هم مضمون و هم شکل حرکت و هم ابراز وجود قارچ‌گونه اينان در داخل و خارج، گواه سياسی و جناحی بودن اين جنبش است. جالب ترين بخش اين جنبش، آن طيفی است که در ايران فعاليت «کمونيستی» ميکند. از فعالين «کمونيست»‌خارج کشور هم ميخواهد که با اسم و رسم اعلاميه بدهند. برای خود رسالت نظری هم قائل است. تشکيلات کارگران انترناسيوناليست کل اين طيف و مدافعانشان در خارج کشور را ضد انقلاب ارزيابی کرده و همه محافل کارگری را به افشای اینان فرا ميخواند. دست شما را ميفشاريم.

اخيرا نامه‌ای از فرد يا يک محفل انترناسيوناليست در ايتاليا دريافت کرده‌ایم که خواستار تماس و مباحثه با «تکا» بويژه حول وقايع ايران و عراق شده است. رفيقی در يکی از اين نامه‌ها از تماس خود با جمعی از همکاران «تکا» در فرانسه ياد کرده است. از شما نيز بعنوان کسی که حلقه تماس آنان با «تکا» بوده‌‌اید، نام برده شده. در صورت امکان با ما تماس گرفته و در اين باره ما را مطلع سازيد. دست شما را ميفشاريم.

نامه شما در باره متن ارسالی فرهت را دريافت کرديم. با نظر شما در باره اين تلاش بطور عموم موافق هستيم. همانطور که ملاحظه مي‌کنيد، پاسخ متن در اين بخش داده شده است. در باره انتشار متن در سايت نيز، توجه شما را به همان پاسخ جلب ميکنيم. برایتان آرزوی موفقيت داريم.

متون سياسی متعددی از افراد و محافل يا جريان‌های سياسی برای درج در سايت «تکا» ارسال شده است. به اطلاع ميرسانيم که سایت «تکا» بصورتی که وجود دارد، دقيقا بعنوان يک ارگان سازمانی فعاليت ميکند. «تکا» در سايت خود بخش لينک عمومی يا بخشی برای درج مطالب و مقالات رسيده، ندارد. ضمن تشکر از شما، عذر ما را بخاطر عدم درج مطالب ارسالی بپذيريد.

پيام شما را دریافت کرديم. منتظر «نامه مفصلی» که مورد اشاره‌تان بود هستيم.

فرخی عزيز ! مطلب ارسالی شما را دريافت کرديم. همانطور که ملاحظه ميکنيد، مطلب ارسالی‌تان، ضمن اصلاحاتی در ساختار و انشای نوشتار، در بخش مباحثات گروهبندی منتشر شده است. در انتظار مطالب ديگر شما هستيم. با درود‌های کمونيستی.

رفقای گرامی سهند! روشن است که جبهه مقدم نبرد انقلابی، جنبش سياسی کارگری و سازمانيابی کمونیستی است. اين حقيقت اما به معنای ناديده گرفتن ديگر حوزه‌های مبارزه نيست. بطور مشخص، در عرصه هنر، نيازمند چشم‌انداز نوين کمونيستی هستيم. به همين سياق، شاخه‌های مختلف هنری نيز، هريک بحث و تحقيق مشخص را طلب ميکند. جهت پاسخی عام و کوتاه به سئوال شما: ما معتقد به جدول‌بندی طبقاتی هنر، بدان معنا که در چپ رايج است، نيستيم. روشن است که هر شاخه هنری، در شرایط انقلابی، متحول شده و نقش بسزايی در پيشروی جنبش انقلابی ايفا ميکند. اما اعتقادی به «حزبی» يا سازمانی شدن هنر، بويژه هنر متعهد و انقلابی، که لاجرم بايد از ارزش‌های جهانشمول انسانی و سوسياليستی دفاع کند، نداريم. ضمن آنکه نبايد به درکی غير طبقاتی از هنر غلطيد. بویژه آنجا که هنر، سياسی شده و همچون جزئی از ابزار تحکم ايدئولوژی طبقه حاکم عمل مينمايد. ضمن هوشياری بر نقش گونه‌های متنوع هنر در جامعه بورژوا و ميزان بهره‌برداری طبقه حاکم از ان، بايد توجه داشت که گستره و چشم انداز هنر بايد وسيع‌تر و ژرف‌تر از پلاتفرم‌های سياسی باشد. به عبارتی روشن‌تر، هنر با مبنا قرار دادن آرمان‌ها و ايده‌آل‌هايی که جريان کمونيستی در سياست و تئوری دنبال ميکند، به حوزه‌های ديگر هستی انسان سرکشيده و نظم موجود را، به سبک و زبان خود، آماج انتقاد بيرحمانه خود ميکند. در اين معنا، هنر انقلابی، هنری است که بی‌امان انتقاد ميکند، تازيانه ميزند، و خواستار جلو رفتن است. بسيار صريح‌تر، و ظريف‌تر ازنمايندگان آن ديدگاه در سياست.

نکته اساسی اين است که در جامعه موجود، هنر، يک کالا است. هنرمندان، توليد کنندگان کالايی هستند، که بايد در پی خريدار باشند. خريداران اصلی نيز دولت و صاحبان سرمايه هستند. امروز، هنر و شاخه‌های آن، ازادبيات، رمان، شعر، موسيقی گرفته تا فيلم و غيره، حوزه کسب پول‌های هنگفت گشته است. صنعت عظيمی است که غولهای خود را دارد. در حوزه‌های کوچکتر، نيز، هنر ناگزير است، تا برای زنده ماندن، خود را با شرايط ، منطبق گرداند. هنر انقلابی، بناچار، طرفداران کمتری داشته و به حاشيه رانده ميشود. ناچار است يا مخاطبين خود را محدود سازد يا وارد بازار شده و «رقابت» کند.

در باره موسيقی سنتی ايرانی، مسئله کمی‌ غامض است. موسيقی ما بشدت از فرهنگ شرقی و عرفان و شعائر و آئيین‌های مذهبی تاثير پذيرفته است. اجاز بدهيد تا بحث در اين حوزه را به آینده موکول کنیم.

«تکا» هيچ محدوديتی برای حرکت محافل انقلابی قائل نيست. اما لازم ميدانيم تا اين حقيقت را گوشزد کنيم که حرکت انقلابی و انترناسيونالیستی، درحوزه مورد نظر شما، علاوه بر برخورداری از تجربه، نيازمند کاری جدی و توام با پژوهش است. اگر اطلاعات دقيقی از شرایط و ميزان توانايی و اهداف تان ارائه کنيد، قطعا ميتوانيم بحث مشخص‌تری نيز داشته باشيم. دست شما را ميفشاريم. برايمان بنويسيد.

رفيق گرامی س. در باره سايت «تکا» تدابيری اتخاذ شده تا مشکلات آنچنانی مانع ارتباط نشود. آن مشکل را متاسفانه در اروپا هم داريم و پيام‌های بسياری از باز نشدن سايت در کشورهای اروپايی بدست ما ميرسد. هم اکنون، با افزوده شدن آدرس جديد ديگری،سايت «تکا» در سه ادرس يا سه سايت جداگانه جای گرفته است. با درود

رفيق عريز س.س . مطلب ارسالی شما، در باره کلارا زتکين را دريافت کرديم. شما ميتوانيد ترجمه مورد نظر را برای ما ارسال کنيد. ما ميکوشيم آنرا در سايت جا داده يا از آن در بخش مطالب کانون بحث زنان استفاده کنيم. با توجه به اين که نويسنده آن يکی از آکادميسين‌های شناخته شده چپ است، در صورت لزوم، توضيحی در باره آن از طرف «تکا» داده خواهد شد. اما ما د رکانون بحث حول مسئله زنان، به هرگونه متنی از آن دست نيازمند هستيم. با تشکر فراوان از شما.

مينای عزيز نامه شما را دريافت نکرده‌ایم. علت اختلال در کار سايت برای ما روشن نيست. تا آنجا که ما و رفيق مسئول سايت تکا مسئله را پی گرفته، مشکلی از طرف ما نبوده است. اما دريافته‌ایم که در ساعاتی از روز سايت، کاملا غير قابل رويت است. آدرس ديگری نيز به ادرس‌های موجود افزوده و صندوقهايی با آدرس جديد شروع بکار ميکنند. از شما هيچ ای میل يا نوشته‌ای دريافت نکرده‌ایم. ميتوانيد نامه خود را به ادرس پستی ما ارسال کنید.

رفيق شهرام ! از نامه شما سپاسگزاريم. اطلاعات فنی آن بسيار مفيد است و از انها استفاده خواهد شد. پيش از ارسال نامه مشخص برايتان، در انتظار نامه بعدی هستيم. همانطور که پيشتر نيز برايتان نوشتيم، فعاليت سياسی خود را متعلق به اين حرکت و اين حرکت را متعلق به خود بدان. دستت را ميفشاريم.

م. الف. نامه شما به همراه ضميمه‌های ارسالی دريافت شد. از آنجا که نامه خطاب به رفيق م کشاورز است، پاسخ جداگانه به نکات طرح شده به خود او واگذار گرديد. در رابطه با سايت «پيکارگر کمونيست»، مباحثاتی طی دو سال گذشته حول مسائل و مواضع سياسی آن، صورت گرفت. موضع «تکا» از همان ابتدا يک موضع انتقادی به مواضع سياسی و حتی، آن زمينه تاريخی که «پ . ک» خود را با ان تعريف ميکرد، بود. از جمله، آنچه تحت عنوان «گرايش سوسياليستی پيکار» ناميده ميشد. مواضع فعال سايت «پيکارگر کمونيست» در نوشته «پيرامون پایان فعاليت محفل پيکارگر کمونیست»، صرف نظر از ضعف‌های آن، نشانگر پيشرفت مباحثات دوساله و جهت‌گيری انتقادی وی، نسبت به گذشته چپ ‌ایران، از جمله مواضع و حرکت پيشين «پيکارگر کمونيست» است. واکنش «سيمای سوسياليسم» و صدور اطلاعيه در باره «هويت و سوابق» نويسنده مقاله،‌به جای دفاع سياسی از مواضع خويش، پيش از هر چيز نشانگر شيوه و سنت استالينيستی، در مواجه با مواضع انترناسيوناليستی است. روشن است که چنين واکنشی ناشی از استيصال سياسی نظری بوده است. بررسی مضمون ضميمه‌های ارسالی شما، هنوز برای ما روشن نميکند که موضع سياسی شما در قبال نظرات فعال سايت «پيکارگر کمونيست» چه بوده. اما حول نکات ديگر مورد بحث، اميدواريم که رفيق مخاطب شما، نامه جداگانه‌ای برايتان ارسال کند. دست شما را ميفشاريم.

سهند .س . با تشکر از نامه شما. «تکا» به هيج عنوان، همکاری حول کار نظری با جمع شما را وقت کشی تلقی نکرده و نسبت بدان بی‌تفاوت نبوده است. از اينکه چنين برداشتی کرد‌ه‌ايد متاسف هستيم. ما در انتظار گزارشات دقيق‌تر و کسب شناخت نزديکتر جهت پيشبرد يک برنامه مطالعاتی با شما بوديم. با اين وجود توجه شما را بدين نکات جلب می‌کنيم: 1- برنامه‌های نظری و مطالعاتی «تکا» يک شيوه آموزشی صرف نبوده، بلکه بخشی از سازمانگری سياسی است. اين برنامه‌ها از متد و سبک کار سياسی نظری معينی پيروی ميکنند. بر اساس متد ياد شده، ما اساسا با معرفی تعدادی منابع و تعيین متونی مشخص برای مطالعه به شيوه‌ «آموزش ايدئولوژيک» سازمانهای «چپ» مخالف هستيم. افراد خودشان، در متن يک مبارزه يا پراتيک معين، در اين مسير حرکت ميکنند و «تکا» نيز با عزيمت از سطح نيازهای جمع مفروض، ميکوشد تا تکامل فکری آنان را تسريع سازد. 2- روشن است که معرفی منابع و تجهيز به متد، نیز به موازات حرکت افراد، جزو اهداف تعيين شده قرار دارد. اما لازم است تا مطالعه برای رشد آگاهی با سبک کار نظری در راه پژوهش متديک را از هم تميز داد. در باره انقلاب اکتبر، منابعی چون تاريخ انقلاب روسيه شوروی نوشته ای اچ کار و آثار تروتسکی، انقلابی که به آن خيانت شد و تاريخ انقلاب روسيه، برای آغاز مناسب هستند. راجع به سرنوشت عناصر محفل شما، ممکن است انتظار شما، بالا بوده باشد. نقطه عزيمت سازمانيابی بايد مواضع سياسی و جهت گيری افراد باشد. هيچ اشکالی ندارد که يکی «دنبال فلسفه برود» و ديگری « متون روزنامه‌ها را دنبال کند» و آن يکی هم «رمان بخواند». همه اين کارها را با هدف و روشی کمونيستی نيز ميتوان انجام داد. افراد يک جمع سياسی نه بر اساس توافق حول منابع مطالعاتی، بلکه برمبنای مواضع پايه‌ای و اهداف مشترک گرد هم ميايند. در رابطه با مطالعه، اما نياز و توان‌ افراد، متفاوت است. بويژه آنجا که عناصری توان و نياز به کار تئوريک جدي‌تر دارند، سطح انتزاع موجب انفرادی‌تر شدن پروسه مطالعه ميشود. اما افراد ديگر جمع ميتوانند، همان موضوع را در سطح يا در حوزه ديگری دنبال کنند. اميدواريم که توضيحات فوق، روشن و قابل فهم باشد. منتظر تماس شما هستيم.

سعيد . س. رفيق گرامی! به نظر ميرسد که شما نامه‌های الکترونيکی ما را دريافت نکرده‌اید. چند نکته مهم اين نامه‌ها از اين قرار بوده‌اند. 1- متون ترجمه شده از طرف شما را در آرشيو نداریم. نسخه انتشار يافته سابق، بصورت واژه نگار بود که اکنون در دسترس نيست. اگر آنها را بصورت تايپ شده در دسترس داريد برای ما ارسال کنيد تا جهت درج در سايت اقدام کنيم. در اينصورت بهتر است آنها را با پست الکترونيکی برای ما ارسال نماييد. 2ـ سئوال شده بود که: آیا امکان همکاری برای راه اندازی بخش انگليسی سايت «تکا» و ترجمه چند متن کوتاه از فارسی به انگليسی را داريد؟ 3 ـ به محض چاپ شماره‌های جديد «پيک انترناسيوناليستی» و «مبارزه طبقاتی»، اين نشريات برايتان ارسال خواهد شد. اما شما ميتوانيد برخی متون شماره‌های جديد را که در سايت قرار گرفته‌اند، پرينت کنيد. اگر امکان پرينت نداريد، ميتوانيد متون را در ديسکت ضبط کرده و در موقع نياز از آن استفاده کنيد. قرار است تا انتشارات انترناسيوناليسم، ادبيات «تکا» را برای بصورت سری جزوات، چاپ نمايد که در صورت عملی شدن، حتما برايتان ارسال خواهد شد. دست شما را بگرمی ميفشاريم.

مينا، کاترينا. از شما جهت نامه ارسالی سپاسگزاريم. شرايط مهاجرين و پناهندگاه، بويژه بخش اعظم آنان که به لايه‌های پايینی طبقه کارگر اروپا و غالبا قشر بيکار، تعلق دارند، تقريبا در اغلب کشورهای اروپايی مشابه وضعی است که شما تشريخ کرده‌ايد. اما اين نيز يک حقيقت است که راسيسم دردانمارک شکلی قانونی ونهادينه گرفته و تقريبا کليه احزاب راست و چپ آنجا کم یا بيش در فشار سيستماتيک، بر جمعيت‌های از سابقه کشورهای آسيايی، سهيم هستند. با اين‌ حال، ما فکر ميکنيم که اين معضل را نبايد، در دايره تنگ و نسبتا ناسيونالیستی مقوله پناهندگی، محصور کرد. نکته ديگر، در باره مسئله زنان پناهنده، اين است که بخش قابل توجهی از فمينيست‌ها و بويژه فعاليت‌های آنان تحت نام مبارزه عليه مردسالاری و «قتل‌های ناموسی»، بخشی از بسيج موج نژادپرستانه حول تئوری «تصادم فرهنگی» است. در سوئد، فعالين «فمينست» گروه «حزب کمونيست کارگری» در برنامه‌های راديويی خود، شماره تلفن پليس را جزو آگهی‌های خود قرار داده و از زنانی که از طرف شوهر خود تهديد ميشوند، درخواست ميکند تا، با آن شماره‌ها تماس بگيرند. چندين بار هم، برنامه‌های مفصل رادیویی برای مصاحبه با پليس، در باره «کمک پليس به زنان پناهنده که از طرف همسران خود تحت فشارند» ترتيب داده‌اند. در حاليکه اگر چنين گروه‌ها و راديوهايی، برنامه‌ای در افشای سرکوبگری نژاد پرستانه جوانان و نوجوانان محله‌های کارگری و حاشيه نشين، توسط پليس فاشيست سوئد ترتيب داده شود، بساط چنين گروههايی يک روزه به شيوه‌ای «دمکراتيک» برچيده ميشود. فعاليت‌هايی از اين دست که توسط اين گروهها انجام ميشود، نه ربطی به زنان دارد و نه ربطی به پناهندگان و معضلات آنها. اين گروه‌ها تحت نام دفاع از مدرنيته و دفاع از حقوق زنان، درحال دريوزگی و آستان بوسی فاشيست‌های اروپا و جلب توافق محافل دست راستی جهت زدوبند‌های آتی هستند. زدوبندهای سياسی که اتقاقا اولين قربانيان آنان همان زنان و کودکان طبقه کارگر خواهند بود. نکته ديگر نقش مطبوعات سيستم سياسی حاکم در بازتوليد سياسی فرهنگی نژادپرستی اروپايی و اروسنتريسم است. بعنوان مثال، اگر در سوئد يا دانمارک، پدر يک خانواده «غير سفيد» که سالها حاشيه نشين و بيکار بوده، بدليل عدم تعادل روانی، فرزند خود را بکشد، اين واقعه با فرهنگ و تاريخی بخشی از مردم دنيا تحت عنوان «تصادم فرهنگی» گره ميخورد. آن پدر بيمار و مفلوک نيز به جرم «قتل ناموسی» به زندان طويل‌المدت محکوم ميشود. اما اگر ارتکا به همان جنايت و حتی تجاوز به فرزند،‌ از طرف يک «سوئدی» صورت گيرد، که اغلب هم بعنوان يک معضل جامعه سوئد اتفاق مي‌افتد، فرد مجرم بلافاصله بعنوان يک بيمار روانی، که مشکلی فردی داشته، بدون بحث در باره فرهنگ و گروههای اجتماعی، تحت مداوا قرار ميگيرد. تئوری‌های «فمينيستی» فوق در واقع تئوری مبارزه مردان «سفيد» برای رهايی زنان «سياه» و يا پروژه رهايی زنان توسط مردان قالتاق‌ و سياست‌باز است که با هدف مورد سوء استفاده قرار دادن زنان، تحت نام رهايی آنان، توليد شده و مورد مصرف اقشار معينی قرار ميگيرد. اقشاری که معضلاتشان، بايد در حوزه روانشناسی و نه سياست، مورد بررسی قرار گيرد. اما کاربرد سياسی اين تئوری‌ها، وجهی از راسيسم فرهنگی و ايدئولوژيک است. مشکل، بر سر «فشار و تبعيض بر پناهندگان نيست». مسئله بر سر يک سياست ضد کارگری آغشته به نژادپرستی هار است که در جامعه دانمارک، همانند ديگر کشورهای اسکاندیناوی مقبوليت دارد. سياستی که فمينيست‌ها و اتحاديه‌های کارگری نيز در آن سهم دارند. پيشنهاد ما به شما، اين است که ارتباط و نزديکی خود را با کانون بحث روی مسئله زنان، فعال‌تر کرده و بکوشيد در برنامه‌های مطالعاتی رفقايی که در حال سازمان دادن خود در گرد کانون هستند، دخالت کنيد. با آرزوی موفقيت شما. برايمان بازهم بنويسيد.

الف - ب مايل هسيتم تا تصوير روشن‌تری از سئوال شما بدست آوريم. هر سئوالی، از مفروضات يا داده‌هايی حرکت ميکند. همچنين سئوال شما نيز. گفته‌اید که «اگر طبقه کارگر در سطح جهان، به طبقه توليد کننده و طبقه مونتاژ کننده، تقسيم ميشود، پس تکليف سازمانيابی انترناسيوناليستی طبقه کارگر چگونه خواهد بود؟». ما فکر ميکنيم اين سئوال را بايد کسانی پاسخ دهند که دارای چنين تقسيم‌بندی از طبقه کارگر هستند. قسمت اول فرض شما درست است. يعنی آنجا که اشاره به تقسيم جهان سرمايه به متروپل و پيرامون می‌کنید. نتيجه‌گيری بعدی شما، يعنی «مونتاژکار» ناميدن طبقه کارگر کشور پیرامون و توليد کننده ناميدن طبقه کارگر کشورمتروپل، برای ما امری نا آشنا است. ما فکر ميکنيم که چنين تقسيم‌بندی نه از لحاظ جامعه‌شناختی و نه از لحاظ تحليل مارکسيستی ساختار اجتماعی طبقه کارگر درست نيست. در باره بخش، بعدی سئوال شما، يعنی سازماندهی انترناسيوناليستی طبقه کارگر، توجه‌تان را به مقالاتی که دراين رابطه منتشر شده جلب می‌کنیم. بويژه مطالب مربوط به اروسنتريسم که مسئله پيرامون و متروپل از اين زاويه بررسی شده. ممکن است که شما برداشت شتابزده و غير صحيحی از اين مطالب کرده باشيد. نظر شما را به مقاله «سازمانيابی کمونيستی» که از مطالب اخيراست، نيز جلب می‌کنيم. ما فکر ميکنيم، تقسيم‌بندی شما از ساختار اجتماعی طبقه کارگر، ميتواند عواقب خطرناکی در حوزه سياسی ببار آورده و مانع همگرايی سازمان‌های کمونيستی شود. حتی فراتر از آن، به جای مبارزه نظری با انحرافات حاکم بر گروههای کمونیستی، آنها را به دو قطب متضاد، نمايندگان توليد‌کننده و مونتاژ کننده، تقسيم کند. پيشنهاد ما اين است که شما نظر خود را کمی مبسوط‌ تر برای کانون بحث حول گروهبندی کمونیستی تدوين کرده و برایمان ارسال کنيد. چشم‌انداز ما اين است که این بخش بولتن سازمانده مبدل به کانون بحث انترناسيونالیست‌ها در باره سازمانيابی انترناسيونالیستی جنبش سياسی کارگری شده و بتدریج به زبان‌های ديگر نیز ترجمه شود. منتظر نوشته یا بحث شما در اين عرصه هستيم. با درود‌های کمونیستی.

رفيق عزيز م. هم‌ ! پيام شما را دريافت کرديم. برای‌تان نامه‌ای در فرصت مناسب ارسال خواهد شد. واکنش شما به «مجموعه تزها» مايه دلگرمی رفقای ما است. در نظر داشته باشيد که نکات و مسائل بسياری در خلال تزها مطرح شده، که ضرورتا به معنای لزوم پرداختن محافل کارگری و سياسی بدانها نيست. بويژه آنکه بخشی از اين نکات جنبه فنی و تخصصی دارد و پرداختن بدانها نياز به وقت و کار سيستماتيک بلند مدت می‌طلبد. مطلوب آن است تا تلاش برای ورود به حوزه‌ سنگين و پيچيده کار نظری، آن هم در شرايط خرد کننده، اقتصادی و سياسی ايران، پس از دورانی حرکت در حوزه تحقيق متديک، صورت گيرد. در غير اينصورت، اين تلاش ميتواند در نبود چنين توان و امکاناتی، نتيجه دلسردکننده‌ای ببار آورد. بعلاوه اينکه در مسير کار نظری، هيچ حلال و حرامی وجود ندارد و بايد با صبر و حوصله کوشيد تا هر متن مربوط به حوزه را بسرعت مرور کرد، امری که در اثر تمرين و تکرار به آموختن تندخوانی کمک ميکند. بطوريکه، بايد کوشيد تا مضمون عمومی يک جزوه يا کتاب را در کمترين زمان ممکن و مروری سريع دريافت. اين امر به شما امکان ميدهد تا آشنايی نسبی با منابع متعدد بدست آوريد. در دور بعد، به هنگام کار دقيق‌تر، منابع و قسمتهايی که بنظر مربوط و مهم ميرسد را بطور سيستماتيک مطالعه کرده و به حاشيه نويسی يا يادداشت برداری ميپردازيد. اما پيشنهاد ما اين است که شما کار را حول نکات گرهی تر و پايه‌ای تری که با زندگی و عمل روزمره ارتباط دارد متمرکز سازيد. جزوه ‌ای در حوزه تحقيق و نگارش متديک که برای کارگران کمونيست تهيه شده، در دست تکميل است که اميدواريم بتوانيم در آينده برايتان ارسال کنيم. در آنجام حرکت گام به گام، از يادگيری روش مطالعه وتحقيق متديک و نگارش و آناليز پروبلماتيک‌ها، توضيحاتی داده شده است. اين امر امکان ميدهد تا جمع، گروه، يا تشکل در توليد فکری و ساختن مفاهيم نقش داشته و رشد و وحدت تشکيلات کمونيستی را ميسر سازد. اشاره به مسئله ايدئولوژی و منابع مورد استقاده‌تان در اين باره کرده‌ايد. طرح اين مسئله در مجموعه تزها، صرفا بدليل باز شدن راه برای طرح مسائل ديگر، رابطه مارکسيسم با علم و ايدئولوژی است . اشاره شما به غامض بودن جوانبی از آن درست است. اما در آینده مباحثی حول آنها منتشر خواهد شد که متاسفانه بزبان فارسی نيستند، اما بتدريج به فارسی ترجمه خواهند شد. فراموش نکنيد که پيام کليت تزها و استنتاج‌های سياسی آنها مهم هستند. نکته اينست که آن بخش از تزها يک نظريه شناخت‌شناسانه را به حوزه جنبش کمونيستی ميراند. يک نکته متدولوژيک را به شکست سياسی جنبش کمونيستی پیوند ميدهد. يعنی جدايی کارکرد علمی مارکسيسم از کارکرد عملی و انقلابی آن که در سيطره آکادميسم بر جنبش «چپ» تبلور مي‌یابد. علاوه بر ان اين بخش، طرح يک استراتژی نظری و سبک کار نظری برای يک سازمان کمونيستی را به ميان ميکشد که به کليت تزها گره خورده است. اين اولين بار است که در جنبش مارکسيستی به مسئله تئوری و پراکتيک از زاويه شناخت شناسانه، بدين‌گونه پرداخته ميشود. و بازهم اين اولين بار است که يک جريان کمونيستی سخن از ضرورت يک متدولوژی علمی و يک سبک کار نظری ميراند. مبحث ايدئولوژی به خودی خود پروبلماتيکی برای جنبش کمونيستی نيست. البته در نزد چپ آکادميست سوژه درخور توجهی بوده است. اما رابطه ایدئولوژی، علم و مارکسيسم، از نظر گاه تزها، يکی از معضلات گرهی است که طرح آن يکی از دستاوردهای اصلی تزها است.

سئوال ما اين است که چرا شما روی مبحث ايدئولوژی مکث کرده و بدنبال تهیه منابع حول اين مبحث هستيد؟ همانطور که اشاره نيز کرده‌ايد آن منبع که نامش را ذکر کرديد، چندان قابل اتکا نيست. ممکن است شما در برخی کتابفروشی‌ها نوشته‌های برخی مدافعين مکتب ساختارگرا را بتوانيد تهيه کنيد که روی مبحث ايدئولوژی نکاتی را طرح کرده‌اند. همانند اتين باليبار، پولانزاس و لوئی‌التوسر. توصيه ما اينست که کار خود را از بحث حول کانون‌ها شروع کنيد. تفاوت کارکرد کانون‌های کمونيستی با حوزه‌ها و جمع‌های هوادار رايج در تحزب تاکنونی چيست؟ چه تفاوتی ميان درک کلاسيک و لنينی تبليغ و ترويج و شيوه کار کانون‌ها مشاهده ميکنيد؟‌چرا کانون‌ها جمع‌هايی کوچک و نسبتا ايزوله هستند و چه توضيحی برای مناسبات ، نحوه سازمانگری کانون‌ها ميتوان داد. پاسخ به هريک از اين سئولات بحث شما را به حلقه بعدی موضع گره ميزند. پارلمانتاريسم و سبک کار، شناخت حسی و شناخت عقلانی، نقش حزب انقلابی در دوره‌های حاکميت ضد انقلاب. رابطه بحران‌های اقصادی و مشی سياسی. توجه داشته باشيد که اين مسئله در چارچوب سئوال شما طرح ميشود. وگرنه نظر ما اين است که به جای مفاهيم و مقولات مجرد و انتزاعی، از مسائل ملموس و مطرح آغاز شود. مانند مسئله اتحاديه‌ها و تشکل‌های غير حزبی. قانون و علنیيت در سنت‌ها و شرایط متعدد مبارزاتی و غيره. در صورت امکان، در تماس بعدی حول برنامه مطالعاتی و روش کارتان و .. توضيح بيشتری برای ما بنويسيد. به نظر ميرسد که نحوه تماس و ارسال پيام شما اين امکان را ميدهد که ما را بيشتر در کم و کيف فعاليت و کارتان قرار دهيد. اگر اين امکان وجود دارد، برايمان مفصل‌تر بنويسيد. يک مطالعه با برنامه، با دورانی ازتلاش آغاز ميشود. موضوع مطالعه و صورت مسئله و ماتريال و منابعی که بايد مطالعه شوند و سرانجام روش مطالعه و زمانبندی آن برای نتيجه گيری، مسائلی هستند که پس از يکدوره تلاش و فعاليت سياسی مستمر شکل ميگيرند. اين هستی اجتماعی، شرایط مادی زندگی و معضلات پيش‌رو هستند که تعيين ميکنند چه چيزی مهم است و بايد پاسخ گيرد.

در باره نشريه «مبارزه طبقاتی» و مطالب آن، حق باشما است. مطالب کهنه هستند. اما اين مطالب در همان تاريخ نگاشته شده‌اند. واقعيت اين است که بخشی از نشريات منتشر شده، یا آماده به انتشار ما هنوز در سايت قرار نگرفته‌اند. عنوان نشريه سياسی خبری، به معنای قائل شدن وظیفه خبررسانی برای نشريه مبارزه طبقاتی نيست. «م ط» ارگان سياسی «تکا» و «پيک انترناسيوناليستی»، ارگان تئوريک آن است. اين بدين معناست که مواضع و رئوس عمومی سياست‌های «تکا» از طريق مباحث کوتاه «مبارزه طبقاتی» نمايندگی ميشود. موضع سياسی يک گروه کمونيستی در باره يک جنبش يا واقعه مهم سياسی و اجتماعی اهميتی بسيار فراتر از خبر رسانی دارد. اساسا ما اعتقادی به خبر رسانی به معنای رايج کلمه نداريم. گروههای کوچک کمونيست نبايد توهم به امکان رقابت با مطبوعات حاکم در خبر رسانی داشته باشند. اين امر خود محصول «سبک کار ژورناليستی» و يا «تفکر هژمونيک» است که در همان تزهای مورد بحث بدانها پرداخته شده. ممکن است جريان يا گروهی وقت خود را صرف توليد انبوهی از الفاط و مطالب باصطلاح تئوريک سازد، اما در در قبال وقايع مهم، سياست احزاب ناراضی سيستم موجود را بيان کند. و يا اساسا سياست منسجمی نداشته باشد. ارگان سياسی سازمان کمونيستی از سويی خط ومشی کمونيستی را به طور موجز توضيح ميدهد و از سوی ديگر کاربرد سياسی نظرات تئوريک آنرا نشان ميدهد. در اين معنا هر بحث يا موضعگيری نشريه سیاسی يک جريان کمونيستی اهميتی تاريخی داشته و مهم است. این گفته به هيچوجه به معنای توجيه ضعف‌ها و کاستی‌های حرکت «تکا» نبوده و اميد ما اينست که در آینده بطور منظم حول وقايع اساسی روز موضعگيری فعال داشته باشيم.

و اما بخش اخر سئوال شما که حول سايت «پيکارگر کمونيست» بود. فعال اين حرکت تا آنجا که ما اطلاع داريم از سابقه «کمونيست امروز» بوده و پيش از ايجاد سايت با «تکا» تماس گرفته و ابراز تمايل به همکاری نمود. مباحثی با وی صورت گرفته که در بولتن درونی «تکا» درج شده و اميدواريم تا با موافقت وی بتوانيم بخشهايی از آنرا در ستون مباحثات علنی سازيم. پاسخ کوتاه‌ اينکه، سخن از اختلاف در ميان نيست. سايت مزبور، ضمن انتشار آثار پايه‌ای و متونی که نزديک به سنت کمونيستی بوده، کوششی بوده است جهت برداشتن گامهايی مثبت. اما نکته تا تفکر يا موضعی که قابل بحث يا اختلاف باشد توسط اين رفقا مطرح نشده است. ما شکل‌گيری سايت‌ها و محافلی که خود را با سنت کمونيستی تعريف ميکنند را امری مثبت دانسته و آنها را تجلی پيشروی جريان کمونيستی تلقی ميکنيم. نکاتی را که ما به خود فعال سايت مزبور نيز يادآور شده‌ايم عمدتا جنبه پراکتيکی دارد و نميتوان تحت عنوان اختلاف بيان کرد. بطور مثال سايت خود را ادامه گرايش سوسياليستی سازمان پيکار دانسته. سئوال ما اين بود که کجاست تاريخ و اسناد اين گرايش. آنچه در سايت جای دارد تعلق به گرايشی از «رزمندگان»‌و سپس ما دارد. آخرين اسناد بحران سازمان و مباحثات گرايشات درونی آن توسط ما به خارج منتقل شده و هم اکنون موجود است. هم جناح راست، هم جناح چپ انقلابی و هم کميسيون‌های گرايشی و بعد هم سازمان کمونيستی پيکار، شناخته شده بودند. علاوه بر آن محافلی در اينطرف و آنطرف شکل گرفتند و ناپديد شدند. محافلی که در هر بحران سياسی تشکيلاتی شکل ميگيرند. اما سخن گفتن از يک گرايشی در سازمان پيکار که تا به امروز ادامه داشته، حرف مسئولانه‌ای نيست. با اين وجود، با توجه به توضيحاتی که اين رفيق از برداشت و تجارب خود نوشته، ما تصور نمي‌کنيم که بايد چنين مواردی از اختلاف را بيش از حد بزرگ کرد. ما بارها گفته‌ايم که حرکت «تکا» تعلق به طبقه کارگر و دستاوردهای مبارزه کارگری دارد و دست هر فرد مبارزی ، ولو با اختلافات و نظراتی در چارچوب مواضع سياسی، را در اين مسير ميفشاريم. اميدواريم که شما و ديگر رفقايی که حول سايت « پيکارگر کمونيست» مطالبی برای ما نوشته بودند،‌پاسخ خود را گرفته باشند. منتظر تماس شما هستيم. دست تو و ديگر رفقا را ميفشاريم.

- رفيق گرامی س.س پيام شما دريافت شد. با تشکر. در آینده ترجمه‌های شما در سايت جای خواهد گرفت.

رفقا م. ر . ع.! پيام شما مدتها است که دريافت شده. متاسفانه ما قادر به تماس و ارسال پاسخ‌مان به شما، نشديم. تصميم جمعی اين شد تا به دليل اهميت مسئله، رفقا م. ک و ب . الف بطور علنی، تا آنجا که ممکن است بحث را پی بگيرند که از نظرتان ميگذرد:

سلام رفقا! پيش از هرچيز توجه شما، بويژه ع را به مقالات «اتحاديه مستقل کارگران ايران، بروايت چپ» و اطلاعيه‌هايی که در باره استراتژی اصلاح طلبان در جنبش کارگری منتشر شده جلب ميکنيم. هر انچه که ما در اينجا طرح ميکنيم، فکر ميکنيم که بر مواضع پايه‌ای فعلی «تکا» در قبال فعاليت‌های کارگری اخير در خارج کشور استوار است. سئوال اينست که نکات مربوط به فعاليت‌های «فعالين کارگری»، که توسط آن دوست طرح گرديده، از کجا ريشه گرفته است؟ آیا حاصل مشاهدات و تجارب وی و يا شما در محيط کار است؟ يا اينکه محصول اطلاعات جسته گريخته‌ای است که از سايت‌های گروههای سياسی خارج کشور تهيه شده و موضوع بحث شما شده؟ اين مسئله در نوشته شما مبهم مانده است. در باره تحرکات و وقايع داخل ايران پايین‌تر حرف ميزنيم. ولی هم «کميته پيگيری» و هم «کميته هماهنگی»، بديده ما ادامه پروژه‌ای است که گام اوليه آن با هياهوی اتحاديه مستقل شکست خورد. همان آقايانی که در خارج کشور اين داستان را سازمان دادند، تا به امروز سه الی چهار بار نام خود و تشکل خود را تغيیر داده‌اند. خوب اگر اينان به گفته خود، يعنی لزوم انتقال فعاليت فعالين کارگری از دورانی فعاليت مخفی به علنی را قبول دارند اول خودشان اينکا