نمايشی که بر هدف نشست

ندای «صلح، صلح، جنگ را قطع کنيد» فضای سياسی اپوزيسيون رژيمهای غربی را در نورديده است.

صفوف «جنبش صلح» در خيابانهای چراغانی و آرام اروپا و آمريکا در حال عرض اندام است.

در صفحات قشنگ رسانههای غربی و تلويزيونهای رنگی، حمل کيسههای کمک منقش به حروف بزرگ USA بسوی کودکان گريان از درد و مردم گريزان از مرگ، دم به دم نمايش داده ميشود.

نمايش هدفگيری موشکهای تيز هوش و هدايت شوندهای که کلبههای گلی را در مهيبی از دود و آتش فرو ميبرند، بر هدف مینشيند.

افکار عمومی نگران اروپا و آمريکا تسلی میيابند. تسلی مييابند که تلفات جنگ به «شکرانه پيشرفتهای علمی و تکنولوژيک» پايين است.

چشمانی که سالهاست ميانپردههای شوهای دلانگيز را با ديدن صحنههای اجساد جنگها و قحطيها در آنسوی تمدن جورج دبليو بوش سپری کردهاند، از ديدن «کمکهای انساندوستانه آمريکا» به کودکان افغانی به وجد آمده، میدرخشند.

جلادان «غير متمدن»، مشتريان پروپاقرص صنايع مدرن نظامی نيز، از کارآيی سلاحهای جديد در شورشهای آتیداخلی، در هدفگيری «خانههای تيمی» سرمست شدهاند.

نمايش هدفگيری موشکهای تيز هوش، بر هدف نشسته است.